Söylesene yaşam seni ne kadar incitir
kırıklarımdan parçalanıyorum
haykırışlarım bir ölüm çağrısını andırırken
kimdi alevler içinde elimden tutmayan
hatırlamıyorum
kimdi bu denli beni yaşama sürükleyen
acının bitmesinden korkuyorum
hissedememenin korkusu kaplıyor vücudumu
bir yok olsa
ben olmayacağım yaşamın izinde
alıştım ölümün yorgunluğuna
ayırmayın beni,
buysa yaşamak
acısını kalbimden öpmek istiyorum.
