Bölüm 7

Bu tüm olanlardan sonra dedem beni teyzeme yani okulumuzun psikoloğuna yönlendirdi. Teyzemle uzun uzun konuştuk. Bana çok iyi gelmişti canım teyzem. Zaten hayatımda ki tek olumlu şey bunlardı. Ada, Deniz, Teyzem... Dersin bitmesine 3 dakika kalmıştı. Tam idareden çıktım yukarı çıkacaktım ki annem geldi ve sen neden bize söylemiyorsun baban çok merak etti seni bundan sonda haber vermessen döverim seni, dedi. Ben ise anneme hiç aldırış etmeden yukarı çıktım. Zaten zil çalmıştı. Tam çıkarken babamı gördüm.Babam hemen yanıma gelip bana sarıldı ve Ben annene söyledim ama dinleyen kim seni önemsemiyor işte, dedi. Ben ise alışmıştım zaten bu yüzden babama onu takmamasını söyledim. Babamda gülümseyerek yoluna devam etti. Benimde son anda aklıma Sanem hocanın beni çağırdığı aklıma gelince geri döndüm ve -2'ye indim. Müzik sınıfında kimse yoktu. Tam geri çıkacaktım ki, -3'ten ağlama seslerinin geldiğini duydum. Yavaş ve sakin adımlarla merdivenleri indim. Duvarın kenarına kafamı yavaşça yaslayıp ne olduğuna baktım. Baran Adaya bıçak tutuyordu. Ada o kadar kötüydü ki, Herşey belli oluyordu. Tamda ne yapacağımı düşünürken annem ve selen hoca elinde bir kaç tüple laboratuvar a iniyorlardı. Hemen onları durdurdum ve sesizce olanları anlattım. Annem hemen babamı aradı. Çok geçemeden babam geldi. Babam çok sinirli gözüküyordu. Koşar adımlarla -3'e indi ve bağırmaya başladı. Sonrasında annem beni asansörle yukarı çıkardı. Nedenini sorduğumda iste bu senin iyiliğin için dedimişti. Ne demekti bu şimdi? Soran gözlerle baktım ama annem konuşmadı. Bizim kat aşırı sakindi. Normalde son dersten bi önce ki tenefüs koridor dolu olurdu ama bu sefer boştu. Neler oluyordu böyle? Neden herkes üzgündü? Ne olmuştu ki? Sınıfa girdiğimde kızlar koşarak bana sarıldılar. Hâlâ hiç birşey anlamıyordum "ne olmuştu ki burada" derken sınıfın ortasında ki kan gölünü gördüm.