Karan bana sarılıp ağlamaya başladığında işin ciddiyetini anlamıştım. Hemen koşarak salona girdim ve aynen şunları söyledim;
- BABA NE YAPIYORSUN SEN? İYİ MİSİN AKLINI FİLAN MI KAÇIRDIN?
- KUMSAL GİT SENİDA ALMAYAYIM AYAĞIMIN ALTINA. BİN KERE SÖYLEMEDİM Mİ AİLE MESELERİNE KARIŞMA DİYE?
- AMA BU ANNEMİ PATAKLAYACAĞIN ANLAMINA GELMEZ BABA!
- SANANE BE SANANE ŞİMDİ KARDEŞİNİ DE AL VE GİT YOKSA SENİDE DÖVERİM.
- BU KONU BURADA KAPANMADI BABA GÖRÜŞÜCEZ. Dedikten sonra karanın elinden tuttum ve odama çıktık. Karan korkmuştu, ağlıyordu benim miniğim. Ama babamı ilk defa böyle bir şey yaparken görmüştüm. Neye uğradığımı şaşırmıştım haliyle. Anlamıyordum ki ne olduğunu. Kim bilir aralarında ne geçti. Babam anneme el bile kaldırmazdı. Karana sarıldım hem de "sım sıkı" sarıldım. Karan uyudu ama ben uyuyamamıştım. Sesler kesilmişti ama benim içim hiç rahat değildi. Fakat ne yanlarına gidebilirdim ne de telefonla arıyabilirdim. Babamın bu saatten sonra ne yapacağı belli olmazdı sonuçta. Ama merakıma yenik düşmedim. Çok merak ediyordum lakin elimden bir şey gelmiyordu. Peki, bu durumda şimdi ne olacak?