Bölüm 32

​başımın üzerinde aniden binlerce karganın o kulak tırmalayan ciyaklaması patladı gökyüzü simsiyah bir kanat deniziyle kaplanırken kargalar avazı çıktığı kadar bağırıyordu o kadar şiddetli bir gürültüydü ki bir an kendimden geçtim zihnimdeki o buğulu sis perdesi o iğrenç sesle beraber yırtılıp gitti azhevorun o manyetik çekimi o sahte romantizmi bir anda yerini saf bir dehşete bıraktı içimdeki ses "seriel uyan ulan uyan resmen hipnoz ediyordu bizi bu herif bak kargalar bile senin aptallığına gülüyor" diye haykırdı ​gözlerimdeki o donukluk gitti yerine kor gibi bir nefret geldi azhevor hala o kendinden emin sırıtışıyla bana bakıyordu "ne oldu küçük melek sesler seni rahatsız mı etti" dediği an tüm gücümü yumruklarımda topladım "seni adi herif beni efsunlamaya mı çalıştın lan sen" diye kükreyerek üzerine atıldım tırnaklarımı yüzüne geçirmek için hamle yaptığımda azhevor geri çekilmek yerine kahkaha atarak darbe almaktan resmen keyif aldı ​var gücümle göğsüne vurdum tekmelerimle bacaklarını hedef aldım o ise sanki bir çocukla oyun oynuyormuş gibi darbelerimi karşılarken gözlerindeki o sapıkça hayranlık daha da arttı "işte bu" dedi sesi hırıltılı çıkarken "işte benim vahşi meleğim o uyuşmuş halinden çok daha güzelsin" ona bir tane daha patlatıp arkama bakmadan ormanın en karanlık noktasına doğru koşmaya başladım "siktir git azhevor peşimi bırak" diye bağırdım koşarken dallar yüzümü parçalasa da durmadım ​arkamdan o muazzam ses tekrar yükseldi ama bu seferki çok başkaydı azhevor human şarkısını söylemeye başlamıştı "maybe im foolish maybe im blind" diye yükselen sesi kargaların ciyaklamasını bastırıp ormanın içinde yankılandı o kadar derinden ve o kadar harika söylüyordu ki her kelimesi toprağı titretiyordu "im only human after all dont put the blame on me" diye haykırırken aslında ne kadar tehlikeli bir canavar olduğunu saklamıyordu bile ​içimdeki ses "koş seriel koş herif hem şarkı söylüyor hem bizi kovalıyor resmen psikopatın eline düştük" diye bağırırken ben nefes nefese bir çalılığın arkasına daldım azhevorun sesi her saniye daha da yaklaşıyordu sanki dibimdeymiş gibi "im only human" diye fısıldadığı an kanım dondu o sadece bir insan değildi o benim kabusumun tam kendisiydi ve benim bu vahşi halim onu korkutmak yerine resmen besliyordu