Okuldan çıkmış eve giderken kulaklıklarımı takmış müzik dinliyordum. Tam eve varacaktım ki annem aradı.
"Alo?"
"Tatlım. Nasılsın?"
"İyiyim anne sen"
"Teşekkür ederim hayatım."
"Bir şey mi oldu anne?"
Bir şey olmuştu.
Gerçekten bir şey olmuştu ve bunu bana söylemeye çekiniyordu.
"Tatlım."
Gergin bir bekleyiş
"Tatlım bunu telefonda konuşmamız pek hoş olmaz, bir cafede birlikte konuşsak. Baban sen ben?"
"Peki."
Görüşme sona erdi. Annemle konuşurken eve zaten girmiştim. Hızlıca odama gittim ve kıyafet dolabımı açtım. Biraz bakındıktan sonra lüks bir yere gitmeyiz diye düşünerek siyah kot bir pantolon ve üstünede altı biraz lastikli mavi hafif bol gelen bir gömlek giydim beyaz spor ayakkabılarımla hoş görünüyordum.
Evden hızlıca çıkarken anneme mesaj atmak için parmaklarımı telofunun ekranına dokundurdum.
Elis : anne evden çıktım sokağın başındayım konum atar mısın?
Annem çok geçmeden bilmediğim ama adını okulda defalarca duyduğum bir kafenin konumunu atmıştı. Lüks bir yer değildi. Aksine bir çok gencin gidip sohbet ettiği işlek bir kafeydi.
Biraz bekleyerek otobüsün gelmesini bekledim.
*
Otobüsten inip hızlıca yüremeye başladım. Kafe okuluma yaklaşıp yüz metre uzaklıktaydı. Ve otobüste okulumun önünde durmuştu.
Babamla annemin bana buluşmamızı gerektirecek şeyi çok merak ediyordum. Liseye başladığımdan beri yani onlardan uzak bir yere tanşındığımdan beri işlerimizi telefondan hallediyorduk.
*
Kafeye vardığımda camdan oluşan kapısının önünde durup derin bir nefes aldıktak sonra içeriye girdim ve bir kaç saniye gözlerimi etrafta gezdirdim. Annemin ve babamın birbirine nefretle bakan gözlerini gördüğüm de boşanma ihtimalleri aklımı çelmişti ama bu düşünceden hızlıca sıyrılıp güzel ve içten bir gülümsemeyle oturdukları masaya doğru yol aldım.
Annem beni fark etmiş olacak ki babamdan nefret dolup taşan gözlerini çevirip bana içten bir gülümseme göndererek "Hoş geldin tatlım." Diyerek babamında arkasına dönüp ayaklanmasına sebep olmuştu.
"Hoş buldum anne?"
Ne olduğunu anlamadığım bakışlarımı ikisinede göndererek annemin çaprazına babamın ise yanına oturmuş bulundum.
"Anne noluyo? Birbirinize nefretle bakıyorsunuz yada bana öyle geliyor?"
"Direk konuya giricem tatlım daha fazla burada durmanı lüzumu yok. "
Dedi annem sinirdiği belliydi ama neye sinirlenmişti?
"Sen anlatmak istermisin babası?"
Babası kelimesine gereksin yada gerekli anlamadığım bir şekilde vurgu yapmıştı.
Babam sanki yabancı biriymiş gibi gözlerini kaçırmış başını aşağıya eğmişti.
"Baba?"
Kendi sesimi ben bile duyamamıştım. Ne olduğunu artık anlamıştım. Ondan asla böyle bir şeyi beklemezdim. O benim kahramanımdı. Bir kahraman böyle bir şeyi yapmaya nasıl yüz bulabilirdi ki?
