Kendimi tutamadığım o an,
Gözyaşlarım intihar ediyor...
Kendimi yine avutmak için yazıyorum
Unutmak için
Hiçbir şey olmamış gibi davrananabilmek için
Çaktırmamak için
Üzüldüğümü, hatta kırıldığımı bilmemeleri için
Gözlerim yaşlı
Yanaklarımın üstünde kuruyan gözyaşlarımı saklamaya çalışıyorum...
Öyle çok kırıldım ki
Öyle çok nefret ettim kendimden.
Gerçekten hayat diye zırvalanan şey,
Acı kaynağının kendisi miydi?
İnsan, kırığını gösterdiğinde sarmak yerine tuz basan mıydı, hayat?
Yoksa, bir daha kırılmamamız için verilen bir ders miydi?
~E.K