Saat gecenin 4üydü sanki gecenin soğukluğu vücudumu bir battaniye gibi sarmıştı herkes en tatlı uykusunda sımsıcak yatağında yatarken ben ve arkadaşlarım o gecenin her yeri sis gibi kapladığı soğuğun vücudu sarmaladigi bu gecede sokaktaydik ben damla yiğit ve can çimlerin ıslak olmasına aldırış etmeyip oturduk işte aşık hayatımızın değiştiği nokta tam da bu noktaydi her şeyden habersiz sohbet ediyorduk can: ee ada durbunu getirdin mi söz vermiştin
Ben: getirmez olurmuyum yakalaa
Can durbunu aldı ve gecenin ortasına çökmüş dolunaya gözlerini dikip hayranlıkla izledi gecenin o sessiz havasını delen damlanın telefon sesi oldu hepimiz bir urpermistik damla telefonu açmadan kapanmıştı karşıdan cem koşarak geliyordu ve elinde bir cisim vardı
Cem nefes nefese ben ben aradım sizi
Yiğit sakın ol nefes al noldu
Cem bu kitap bu bunu yerde buldum ama çok garip bir şey var
Can Allah aşkına Cem ya bizde bisey oldu zannettik odumuzu kopardın
Damla gerçekten Cem kalp krizinden gidecektim
Ben ise köşeye çekilmiş neler olduğunu çözmeye çalışıyordum
Cem arkadaşlar anlamıyorsunuz bu kitap sizin bildiğiniz kitaplardan değil garip olan şu ki kitabı bu karanlıkta bende farketmedim yanından geçerken bir şey parıldadi elime aldığımda ise söndü
Damla olabilir belki ışıklı bir kitaptır ne yani olamaz mı
Diye tartisiyorlardi benim asil garibime giden şey ise bu kitabın bana bir yerden tanıdık gelmesiydi beni asıl ürperten buydu hepsi konuşurken birden araya girdim
arkadaşlar durun
Ortama derin Bi sessizlik çökmüştü hepsi gözlerini bana dikmiş ağzımdan ne çıkacağını merakla bekliyorlardı
Cem bana asıl garip gelen benim bu kitabı bir yerden hatırlamam ama nerden hatırladığıma dair en ufak bir fikrim yok
Can nasıl yani böylesine garip görünümlü bir kitabın tanıdık gelmesi de benim garibime geldi
Yiğit arkadaşlar bence bu kitabın gizemini daha sonra çözeriz dememi falan mı bekliyorsunuz atın kenara işte ne güzel bir gecemiz var mahvetmeyelim
Cem tamam haklısın diyip çantasına kitabı koydu
Çok egleniyorduk saat epeyce ilerlemisti havanın zifiri karanlığını güneş aralamaya başlamıştı buda ailelerimizin farketmeden eve dönmemiz gerektiği anlamına geliyordu ilk önce damlayı bıraktık sonrada canı daha sonra yigitte yanımızdan ayrılmıştı ben ve Cem evlerimize doğru yürüyorduk havadaki sessizliği Cem bozdu
Ada diğerlerinin yanında söylemedim ama kitapta başka ürpertici bir şey daha var dedi
Tüylerim diken diken olmuştu dikkatle onu dinliyordum
Kitabın arka sayfasında bir işaret var ve bu işaret boyutu temsil ediyor efsanelere inanmam ama bu bir efsanede geçiyor bu kitapa dursula deniyor
1. Bölüm sonu