Bugün eski anılarıma bakarken ortaokul formamı buldum, çok mutlu oldum gerçekten benim için 7.sınıf çok güzel geçmişti. Sonra formamda 7.sınıftaki bazı arkadaşlarımın hiçbir şey yazmadığı bazılarının ise(sınıftaki herkesin isminin yazıldığı bir taraf var) adın hiç yazılmadığını fark ettim.Adı yazılan bazı kişilerle ise hiç yakın değildik açıkçası biraz üzüldüm kayda değer/hatırlanmaya değer hiçbir anımız yoktu yani sadece sınıftaki komik bir açısından ya da başka bir şeyden hatırlıyordum sonra aslında sınıfta o kadar önemli biri olmadığımı fark ettim sıradan biriydim yani mesela filmlerdeki yan karaketerler olur ya onlar gibi işte orta seviye de başarıya sahip birkaç arkadaşı olan sınıfta o kadar göze çarpmayan biriydim bu yüzden çoğu beni hatırlamazlar bile hatırlasalarda(istisnalar hariç) sınıftaki öylesine/saçma sapan bir anıdan hatırlarlar. Şuan o insanların yüzde %90 hayatımda yoklar ve ben o dönemi hatırlayınca hayatın ne kadar gelip geçici olduğunu insanların o kadar çok kalmadıklarını fark ettim o insanlar sanki hep kalacaklarmış gibiydi onlara kendimi beğendirmek için sabah akşam uğraşıyordum fakat artık hayatımda olmadıklarından dolayı benim için o insanların fikirlerinin bir önemi yok keşke bunu o zaman fark edip onlar beni sevsin diye kendimi değiştirmek yerine kendim olsaydım şuan bakıyorum okulumdaki insanlara ben bu insanları sanki hep başından beri varmış gibi hissediyorum halbuki 1 sene sonra(belki daha az) bir daha bazılarını hiç görmeyeceğim bile. Ve en fazla 2-3 senedir hayatımdalar istemsizce şaşırdım çünkü duygularımızı yaşarken hep kalıcı olur diye düşünüyoruz ya da bize o duyguları yaşatan insanlar hep sonsuz kadar kalacakmış gibi hissediyoruz halbuki geçiyor ve düşündüğümüz kadar can acıtmıyor,büyüyoruz gelişiyoruz ve belki unutuyoruz. Formama bakınca birçok anımı gördüm birçok insanı hatırladım çok tuhaf sanki dünmüş gibiydi ama geçti ve geriye çok güzel anılar bıraktı. Sadece utandığım ve özgüvensiz olduğum için tanıyamadığım bazı sınıf arkadaşlarımı o dönem tanımak isterdim. Şuan neredeler ne yapıyorlar bilmiyorum ama sevdiğim ve bana gerçekten değer veren arkadaşlarım umarım çok mutlusunuzdur bizim gibi bir tayfa bir daha gelmezz gelemez be 🥹🌠🦋
Ve son olarak bir söz ve bir şiir bırakıyorum:
"Güzel izler bırakmaya gelmedik mi kendi gökyüzümüzde?"
"Yıldızları süpürürsün,farkında olmadan,Güneş kucağındadır,bilemezsin.Bir çocuk gözlerine bakar,arkan dönüktür,Ciğerinde kuruludur orkestra,duymazsın.Koca bir sevdadır yaşamakta olduğun,anlamazsın.Uçar gider,koşsan da tutamazsın..."~William Shakespeare/Bazen
Chatgbt yorumu(benim hoşuma gitti)
Filmlerde yan karakter gibi hissetmek kolay ama gerçek hayatta herkes kendi hikâyesinin ana karakteri. Sen de o sınıfta birilerinin gününü güzelleştirmiş, birileriyle sessiz ama gerçek bağlar kurmuş olabilirsin. Sadece bunlar gösterişli olmadığı için akılda “büyük anı” olarak kalmamış olabilir.Eğer herkes seni çok net, çok güçlü anılarla hatırlasaydı… bu gerçekten hayatını daha anlamlı yapar mıydı? Muhtemelen hayır. Çünkü anlam, başkalarının seni nasıl hatırladığından çok senin ne yaşadığından geliyor.
Ve aslında senin anlattıkların şunu gösteriyor:
O dönem senin için güzeldi.
Yani mesele zaten olmuş: sen yaşamışsın.
Hatırlanmak başka bir şey, yaşamak başka bir şey.Herkesin hayatı büyük, özel, film gibi anılarla dolu değil. Çoğu insanın hayatı:küçük anlardan sıradan ama sıcak hislerden oluşur.Ve ilginç olan şu: Yıllar sonra en çok o “sıradan” anlar değerli geliyor. Senin şu an formaya bakınca hissettiğin sıcaklık da tam olarak bundan.
