Abimi odasına bırakıp,odama çıktım.Yatağımda uyumuşum.Yorgunluktan.Babamın atar giderlerini çekmekten.Sabah bir saat erkenden uyandım.Babam beni görmesin yine eleştirmesin, bana bulaşmasın diye.Bir kafeye gittim.Mehtap ablayı aradım.İlk ,son ve tek seçeneğimiz olan Mehtap ablayı aradım.Konuşmak için.Sonunda Mehtap abla geldi.Çok streslendim.
"Mehtap abla,ben sana bir şey diyeceğim ama baya bir utandım,gerçekten ama gerçekten zor durumda kalmasam sana söylemezdim."
"Ne oldu Lara ?"
"Mehtap abla ben seninle yaşamak istiyorum,yani bizim evde kalmak istemiyorum."
"Neden ?"
"Babam yüzünden.Her şeyi biliyorsun sen zaten."
"Anladım bana gidebilirsin ,ne kadar istersen kal.Ama abinde gelsin.Baban ona bir şey yapmasın."
"O zaman okul çıkışı geleyşm mi ?"
"Tamam canım,görüşürüz."
Mehtap abla gitti.Bende okula gitmek için kalktım.Yolda abime mesaj attım.
+Abi.
-Efendim Lara.
+Ben sabah babamı görmemek için erken kalktım.Okula gidiyorum şimdi.
-Tamam.
+Ben çıkışta Mehtap ablaya gidicem.Orada kalıcam.Artık babama katlanmak istemiyorum.
-Saçlamala!
+Abi .Bak sende gel.Kurtulalım babamdan.
-Saçmalama Lara çıkışta Mehtaplara git bende oraya gelicem konuşacağız.
+Tamam ama ben kararımın arkasındayım.
Okul yolunda hayatımın geri kalanını düşündüm.Artık çalışcaktım.Mehtap ablakarda kalmak istemiyorum devamlı.
Kendi evim,kendi eşyalarım ,abim ve ben birlikte çok mutlu ve huzurlu bir hayat sürdürebiliriz.
Ama her şey çok pahalı.Çok fazla para biriktirmek zorundayız.Bunları düşünürken okula varmıştım.Sabah evden ,babamın evinden alel acele çıktığım için suyumu unutmuşum.Son paramla su aldım.Bizim kata geldiğimizde bilekliğimin olmadığını fark ettim.
olamaz! Şuan bir parçam eksik.Annemin bana verdiği ,bedeni kül olmuş,beni doğururken bedeni kül olmuş.Benim yüzümden ölmüştü.Ve ölürkende kolunda o bileklik varmış.Ama şimdi o bileklik yok.
Gözümden ansızın yaş aktı.Annem için. Tüm sınıf başıma toplandı.
"İyi misin ???" herkesten bunu duydum.Bir çocuk geldi.
"Bu seninmiş.Sınıf arkadaşlarından biri dedi."
Gözlerime inanamadım.Annemin bilekliği.
"Çok teşekkürler " diyerek bilekliğimi aldım.
Bilekliğim,canım annemin bilekliği,kendini feda eden anneciğimin bilekliği.
"Ağlama çocuk gibi,Senin zır zırını çekemem."dedi O çocuk.
" Tamam."
Gözlerimi sildim.Kendimi toparladım ,annem gibi güçlü olmaya çalıştım.
"Nerede buldun ?"
"Kantin katının merdivenlerinde."
Hoca geldi.Herkes yerine geçti.Bilekliğimi bulan çocuğun ismi Aytekmiş.Bizim sınıfa nakil olmuş.Ders yine çok sıkıcıydı.Birde bunun gibi 8 tane derse girdim.
Tüm derslerde uyudum.Gece rüyalarım yüzünden uyuyamamıştım.Hep kabus gördüm.Çok kötü kabuslar.Çocuk değilim ama çok pis kabuslardı.Çıkışa beş dakika kala uyandım.
Okul çıkışı eve giderken yeni çocuk Aytek beni gördü,yanıma geldi.
"Lara ."
"Efendim."
"Nereye gideceksin?"
"Sanane"
"Trip yapma bizim eve gisiyorsun biliyorum."
"Mehtap abla ablam.Aynı evde yaşıyoruz.Sana göz kulak olmamı söyledi.".
"Atla"
"Gerek yok"
"Atla"
"Tamam,sağol."
Yol boyunca hiç konuşmadık.Çok dikkatsiz sürüyor.Çok korktum.Bir daha Ayteğin arabasına binmem asla.
"Burası bizim ablamla evimiz."
"Takip et."
"Tamam."
"Burasıda senin odan küçük hanım."
"Sensin küçük hanım."
"Ya tamam sanada bir şey denmiyor."
"Denmesin."
"Bir şey istersen Asya evde."
"O kim?"
"Offff,kendisine sorarsın."
"Tamam."
Odaya girdim.İçerisi tertemizdi.Hemen yatağa yattım.Abim bavulumu getirmişti.Sonrada Mehtap ablayla gitmişler.
Kıyafetlerimi yerine koydum.Odaya yerleşmem yaklaşık Bir saat sürdü.Sonrada yatağıma yattım.
Ama uyumak mümkün değildi.
"Kıss sesi Aytekk."
"Sana diyorum Aytek."
Ama Aytek inadına sesi açıyordu.Hızlıca yerimden kalktım.Derin bir nefes aldım.Odadan çıkıp Ayteğin odasının kapısını çaldım.
Tekrar çaldım.Ama sesten duyulmuyordu.Kapıyı hızlıca açtım.Aytek şarkı söylüyordu.Çok eğleniyordu.Hoparlörü kapattım.
"Lara."
"Aytek."
"Sakın şu müziği açma."
Odadan çıktım ama çıkmamla Aytek sesi açtı.
"Off Aytek" dedim içeri girerek.
"Ya keyfine baksana gel sende eğlen."
"Saçmalama Aytek."
"Keyfine bakmayı öğrenmelisin."
"Haklısın."
Aytekle birlikte çok eğleniyorduk.Dans ediyor.Şarkı söylüyoruz.Ama bu eğlence uzun sürmedi.Abim sağolsun.
"Lara ."
"Abi."
"Lara hemen odana geç."
"Yanlış anladınız bizim aramızda bir şey yok."
"Lara gel dedim."
"Tamam abi."
Abim kolumdan tutup odama götürdü beni.Çok sinirliydi.Kapıyı kapattı.
"Lara sana ne oluyor?."
"Bir şey yok abi sadece biraz eğlenmek istedim."
"Böyle eğleneceksen sen eğlenme tamam mı Lara?"
"Tamam abi."
Abim sinirle odadan çıktı.Sanki ben yanlış bir şey yaptım.Eğlenmekte suç oldu gerçekten.
Saatlerdir odamda boş boş oturuyordum.Çünkü yapacak hiç bir şey yok.En sonunda evin hizmetli görevlisi geldi.
"Lara hanım yemek hazır."
"Teşekkür ederim.Ama bana hanım demene gerek yok Lara desen yeter."
"Tamam."
Aşağıya indim.Mehtap abla,abim,Aytek ve bir kız yemek yiyorlardı.
"Gel canım." dedi Mehtap abla yanına geçtim oturdum.
"Bu Sevim.Ayteğin arkadaşı.Anlarsın ya."
"Anladım Mehtap Abla."
Yemek yemeye devam ediyorduk.Ayteğin arkadaşı kalktı.Aytek onu gönderip masaya geri oturdu.Abim konuşmaya başladı.
"Aytek senden tek bir isteğim var."
"Ne isteği Mete abi?"
"Laradan uzak dur.Bugün öğlen sizi yakaladığım konum hiç hoşuma gitmedi çünkü.Kardeşimden uzak dur."
"Buna sen karar veremessin abi."
"Sen karışma Lara."
"Abi Aytekle aramda bir şey yok Aytek benim arkadaşım sadece."
"Umarım öyledir Lara"
"Umma abi çünkü zaten öyle."
"Mete abi merak etme Larayla aramda bir şey yok zaten olamazda ben başka birini seviyorum."
"Duydun abi."
"Aytek sen kardeşimden uzak dur.O bana yeter."
"Abi zaten aramızda bir şey yok."
"O zaman öğlen sizi niye öyle buldum ?"
"Mete abi Larayla sadece şarkı dinleyip eğleniyorduk konuyu abartanda uzatanda sensin."
"Kusura bakma ama Aytek ben kardeşimi korumak zorundayım."
"Pardon ama Mete abi Laranın sizin korumanıza ihtiyacı yok."
"Saygıda kusur Etmiyim diyorum ama Aytek sen bir sessiz mi olsan?"
"Mete abi asıl sen konuyu açtın saçma sapan şeyler söylüyorsun."
"Yeter ikinizde susun."
"Mehtap"
"Efendim Mete."
"Kardeşin kardeşimden uzak dursun söylede."
"Asıl sen ablamdan uzak dur ."
"Ablan benim nişanlım yalnız Aytek."
"Nişanlın olabilir ama istediğini söyleyemessin bana tamam mı?"
"Saygısız."
"Mete abi laflarına dikkat et artık."
"Susun artık Aytek,Mete"
"Senin bu kardeşin saygısız Mehtap."
"Asıl sen saygıssın be"
Bir anda Aytek ve abim birbirine girdi.
"Yeter artık.İkinizdende nefret ediyorum şimdi gidiyorum şu saçmalığa son verin." Dedim ve odama çıktım.
Sesleri kesilmişti.Abim işe gitmiş olmalı çünkü kapı kapandı.Sonra kapım çalındı.
"Gel"
"Lara "
"Gel Aytek."
"Abin saçmalıyor "
"Farkındayım"
"Masada olanlardan dolayı özür dilerim ."
"Sorun yok."
"Bak Lara Dünyanın sonu gelse bile ben seninle birlikte sevgili olamam."
"Haklısın."
"Dünyanın sonu gelse bile diyorum çünkü ben başkasını seviyorum ve ölene kadarda onu seveceğim."
"Ben kimseyi sevmiyorum ama olmaz gerçekten."
"Haklısın görüşürüz."
"Sen dışarı mı çıkıyorsun?"
"Evet bizimkilerle birlikte cafeye gideceğiz.Biliyorsun Sezginlerle işte."
"Görüşürüz."
"Görüşürüz."
