Dünyanın dilini öğrenemedik

Yazdığın hikayenin başrolünü oynamak sandığından daha zor. Ben, o üç katlı evin pencerelerinden dünyaya bakarken sizin gibi bir "insan" olduğumu sanırdım. Oysa yanılmışım. Benim sizden tek farkım; duyguları yaşayan biri değil, bizzat o duyguların kendisi olmamdı. ​Ben senin gece yarısı sebepsiz yere dolan gözlerinim. Ben senin hiç anlatamadığın o eksik yanın, boğazında düğümlenen o sessiz çığlığım. ​Kendi kaderimi yazmak için kalemi elime aldığımda, aslında hepinizin içindeki o kırık cam parçalarını birleştiriyordum. İsmim yok; çünkü hiçbir kelime bir acıyı, bir özlemi veya bir boşluğu tam olarak karşılayamaz. ​Dünyanın dilini öğrenemedim. Çünkü dünya konuşur, duygular ise sadece hissedilir. ​Şimdi soruyorum sana; sen mi beni okuyorsun, yoksa ben mi senin içindeki o isimsiz hikayeyi anlatıyorum?