Av ve avcı aynı zeka ve bilince sahip olunca ortalık karıştı tabii. Avcılar daha zor yemek bulmaya başlamıştı, genellikle leşlerle beslenmeye başladılar. Ayılar gibi hepçil olanlar diyetlerini otçula çevirmeye başladı. Otçul türler ortak bir birlik oluşturdu ama etçiller kendi türlerinden başka dost edinemedi, özellikle etçil memeliler çok fazla açlık ve yok oluş yaşadılar.
Etçiller, otçul halkın yaşlı, hasta, ölü ve suçlularını yemek için otçullarla anlaştı, Bu hak için de birbirleriyle savaştılar. Tanıklık ettiğim ilk savaş 18.03.02 tarihinde çakallar ve kurtlar arasında gerçekleşti, 20 bin kişilik çakal ordusu, 12 bin kişilik kurt ordusuyla çarpıştı. Kazanan çakallar oldu, koyun, keçi, geyik, ceylan, inek ve manda gibi çiftlik geçmişli otçulların oluşturduğu topluluğun ölü ve suçlularını yeme hakkı kazandılar.
Benim yaşadığım şehre son insanlar İstanbul diyordu, adını daha yeni değiştirmişlerdi, çakal ve kurt savaşı da şehrin güneyinde deniz kenarında gerçekleşmişti. Neyse ki şu anda biz yılanları tehdit eden bir unsur yoktu.