Evet sabahın köründe ciddi anlamda yeni patronumla tanışmak için kalktım. Aslında bugün izin günüm ama neymiş yeni patron gelecekmiş ve bende patronun asistanı olduğum için kesin gelmek zorundayım ne yazık ki.
Hemen ayağa kalkıp dolabımı açtım. Düzgün giyinmem lazımdı. Elime siyah kısa bir etek üstüme beyaz bir gömlek ve üstüne de siyah bir ceket aldım. Gayet düzgündü yani ayağıma da siyah bir topuklu mükemmel işte.
Kahvaltı yapacak zamanım yoktu. Hemen arabanın ve evin anahtarını alıp çıktım. Kapıyı kapattım. Allah kahretsin ya evrakları unuttum. Hemen içeri girdim topukluları çıkarmaya üşendiğim için direkt onlarla girdim ve evrakları alıp otoparka yöneldim. Arabayı açıp yola çıktım. Yaklaşık 15 dakikada varmıştım vay be İstanbul trafiğine rağmen mi cidden?
Tamam Su şuan sadece acele et. Allah'ım kesin yeni patron kel kilolu korkunç kaşlara ve bakışlara sahip yaşlı biri.
Ah size hikayemi anlatmayı unuttum değil mi?
Benim adım Su Atakol. 23 yaşındayım. Evet belki de şuan üniversite okumam gerekiyordu ama aile dostumuz sayılan Ata Üstünsoy beni onun holding de asistanı olarak çalışmamı istedi. Kimin ayağına böyle bir teklif gelmişti de reddetmiş ben de kabul ettim elbette. Ve şimdi herşey benim için daha kolay İstanbul'da gayet ünlü bir holding de Ceo'nun asistanlığını yapıyorum. Neyse bugün de yeni gıcık ve yaşlı patronum ile tanışacağım.
Saat daha 07.33 oh be şanslıyım bugün erkenden geldim elimde 150 sayfalık evraklar neden bu kadar fazla diye sormayın çünkü 2 yıllık evraklar bunlar. Evet her neyse asansöre son iki metre... Ve... Bum...
Biri ile çarpışmıştım evet ve elindeki tam 150 evrak farklı yerlere saçılmıştı.
"Dikkat etsene be kadın!" başımı sesin sahibine çevirdiğim de 25 yaşlarında bir adam vardı. Sinirli yeşil gözleri dağınık gür ve kahverengi saçlara sahipti.
"Ne bağırıyorsun görmedik işte sanki sen önüne çok mu bakıyordun?" bir yandan evrakları toplamaya çalıştım bir yandan da adama sinirle baktım.
"Of buranın çalışanları hep böyle ise yandım ben ya." Allah Allah sanki zorla tutuyorum ben.
"Of merak etme işim bitince seni kovdururum ve burda ki insanları görmek zorunda kalmazsın." evrakları topladım ve asansörü çağırdım o sırada bir tane el kolumu sıkıca kavradı. Arkamı döndüğümde o adam kolumu sıkıca kavramıştı.
"Denesene bi." bana meydan mı okuyordu bu herhalde hayatında hiç bir aslan burcu ile
"Merak etmeyin küçük bir işim var ama siz o sürede vedalaşabilirsiniz şirketle..." bana şaşırmış gibi bir bakış attı evet gerçekten bir aslan burcu ile karşı karşıya gelmemiş hiç.
O sırada asansör geldi ve kolumda ki eli sertçe itip asansöre bindim.
-Birinci Bölüm Sonu-