Gün, etraftaki hareketlilikle ayılırken gözlerini ağırca ovuşturdu. Ayıldığında değişen ve öncekine göre ağırlaşan Cruel, aynanın önünde dikildi.
"Beklediğimden hızlı bi değişim oldu" Dağılan yakut saçlarını karıştırırken mırıldandı.
Sessizce girerken yine muzip gülümsemesini takındı yaşlı adam."Efendi Cruel kahvaltıya bekleniyorsunuz." Göz ucuyla onu süzdükten sonra memnunca kıkırdadı. "Dün gece nerede olduğunuzu merak etmiştim, demek çalışıyordunuz."
"Ha, demek anlamıştın. Gerçekten senin gözünden bir şey kaçmıyor." Cruel düşündü.
"Evet evet, birazdan ineceğim. Beni yalnız bırak." Cruel yaşlı adama ayak uydurmaya karar verdi.
Uzun masanın iki tarafında kalabalık görevliler duruyordu. "Biraz rahatsız edici." Ron bir adım öne çıktı."Efendi Cruel, kardeşiniz Ed yakın zamanda döneceğini eve bildirmiş." lokmasını yutamadan duraksadı. "Uyandığımda beni görmeye bile gelmemişti, değil mi?"
Ed, May'den büyük Starve ailesinin ikinci varisiydi. Cruel'in anılarında çok yeri olmayan ve beraber vakit geçirilmemiş küçük kardeşti.
"Biliyorsunuz akademideydi, kolayca çıkamazdı." Cruel sıkılıyordu. "Geçerli bir durum yine de mektup yazabilirdi. "Nasılsa Cruel onun abisi değil mi?" Ed'e darılmıştı.
"Her neyse" masadan sert kalkışıyla görevlileri irkitti, Ron geriye çekilerek sessizleşti. Cruelse odasına gitti. "Hadi yumurtamıza bakalım." Kendince mırıldanarak odanın etrafını aradı. Bulduğu şeyse kırılmış yumurtanın kabuklarıydı.
Kabukları sararak yastığının altında sakladı, ilk odasını daha sonra evin diğer kısımlarını hızlıca aramaya başladı, sabah ki gerilimden kimse yanına yaklaşmadı.
"Yani mantıklı olan kaçmasıydı." Her ne yumurtasıysa zaten içindekini bırakacaktı.
Dikkatlice kabukları çıkardı, değerli ve sağlam görünüyordu."Satsam ne kadar kazanırım?" nasılsa böyle saklanan bir yumurta değersiz olamazdı, Cruel'in para sevgisi birkez daha kabardı.
Kabukları üç parçaya ayırdı, biri kendisine, diğeri Cael'e bir hediyeydi. Kalan kısım ise beklediğinden fazlaydı.
"Şimdilik saklayalım."
Günün yorgunluğunu atarken içinde bir burukukluk vardı, aklına Ed ve Cruel'in anıları gözlerinde belirince kendini tutamadı."Ah, sanırım ona hediye hazırlasam iyi olur."
Crox yine Cruelleydi. Arada bakışlarıyla onu süzüyordu. Yaşlı adam gibi onunda iyi gözleri vardı, değişimi fark etmişti.
"Crox, buralarda yetenekli bir usta var mı?" etrafına bakıp biraz düşündü, derince iç çekip tereddütlü ifadeyle "Var efendim, yolu göstereyim." dedi.
Biraz ilerledikten sonra "Fakat efendim, kendisi seçici biridir." Biraz bıkkın ve tereddütlü şekilde ilerlemeye devam etti.
"Seçici derken? Beni çeviremeyeceği kadar kaliteli malzemelere sahibim,yani umarım!"
Karanlık bir köşede küçük bir dükkana girdi, içeri sessizdi, yaşlı bir adam geldi.
"Üzgünüm ama bugün-" Crox'u görünce reddetmekten vazgeçti. Onları içeri davet ederek demirlerin tokuşma sesinin dolduğu atolyeye getirdi, aynı anda odaklanmış çalışan bir çok demirci vardı. Cruel elindeki malzemeyi yaşlı adama verince gözleri parladı, bir an nutku tutulup onu tepeden tırnağa inceledi.
O küçümser bakışları yok oldu."Yapabildiğin en iyi kılıcı yap, ödemesi neyse vereceğim."
...
İki-üç güne eşyalar eline geçti, biraz daha Obsiaia da zaman harcayıp geri dönmeyi düşünüyordu fakat "Efendi Cruel ana evden haber var!"
İçeri alalade dalan hizmetkâra bağırmadan mektubu aldı.
"Cruel, Lanetli ormanda taşkın gerçekleşti, zarar büyümeden fark edilse de bir kaç kayıp şövalyemiz var. May ve ben iyiyiz, Cael ve Ed Düklüğün birliğiyle ortak çalıştılar. Dikkatli gel."
Mektubu okumasıyla irkilerek ayağa dikildi.
"Ron eve dönüş için hazırlıkları başlat, hemen!"
-----------------------------------
Ayyy bölüm biraz geç kaldı, pardon.😞