STARVE ARŞİDÜKLÜĞÜ
İki tur yıldızlar yerini Ay'a bıraktığı vakit yeni Arşidük oldu. Starve Arşidükü olarak ilk işi bölgesi hakkında çalışma yapmaktı. Vasallar ve Starve dostlarıyla görüşmeler devam etti, yabancı olmadığı odaya yerleştiğinde yanında yılların tecrübesiyle saçları ağarmış Ron duruyordu.
Ron ona destek çıkıyor, net olmayan yerleri detaylandırıyordu. "Hafızanızda sorun olmanıza rağmen iyi iş çıkarıyorsunuz, Efendi Cruel."
O da buna şaşırıyordu; çalıştığı masa, imzaladığı belgeler yabancı hissettirmiyordu. Vakit günleri kovaladı,Cruel, Starve'ye alışmaya başladı. Bölgeyi, insanları ve en önemlisi zamanı öğrendi. Takvime baktığındaysa yaşadıklarına anlam veremiyordu, öldüğü tarihe meydan okuyan koskoca bir yıl sonrasıydı.
Cruel Starve'nin savaşa gitme ihtimalini düşünmüştü fakat onu gördüğünü hatırlamıyordu. "Belki arka cephedeydi." Soylular onun gibi paralı askerlere kıyasla nadiren ön saflara gelirdi.
"Her neyse, yeterli." diye düşündü. "Bundan sonra emekliliğin tadını çıkaracağım."
"Hemen çalışmaya başlamışsın bakıyorum."
Kapıda dikilen adam, bir soyludan çok bir askere benziyordu. Yüzünde eski bir yara izi vardı. "Merhaba, Mareşal Lord Marcus."
Askeriye selamıyla dikildi. "Bugün resmiyete gerek yok," dedi rahatça. "Amcanın yeğenini ziyareti gibi düşün." O, Cruel'in amcasıydı. İmparatorluğa katkıları sayesinde mareşal ünvanı almış, savaşçı bir soylu. "İlk uyandığını duyduğumda görevdeydim, ziyaretim gecikti."
"Beş Yıl Savaşları'yla mı ilgiliydi?"
Bakışları irdelememesi gerektiğini anlatıyordu. Tahmin edileceği gibi beş yıllık bir savaşın etkisi, koskoca imparatorlukta bir yıl içinde silinmezdi. "Hâlâ keskin gözlerin var." derken kolları kavuşmuş, daha ciddi bir duruşa geçmiş, tonlamasıysa hem tehditkâr hem de memnundu. Oda yeniden yoğun bir sessizliğe büründü. Önüne serilmiş dosyaları inceledi.
Pozisyonumda değilken işlenmiş belgelere baktım... Bunlardan haberin var mıydı?" diye sordu.
"Hayır, sadece Helia'ya yardım edecek kadar erişimim vardı."
Starve'yi sarmış örgütler savruk harcamaların göstergesiydi. Marcus Cruel'in çocukluğunu yâd ederken kendisi gözden kaçmış noktaları inceliyordu.
"İşte o gün, sanırsam dokuz-on yıl kadar oldu. O cılız çocuğun kılıç ustası olmak istemesi herkesi şaşırtmıştı."
Marcus'un duraksamasıyla içeri hizmatkâr girdi. "Efendi Cruel, sizi görmek isteyen biri var." Sesindeki endişeyi hissedebiliyordu. "Yaralı bir reaya sizi görmek istediğini söyleyip karmaşa çıkardı. Şu an Doktor Ben ile beraber tedavi görüyor."
Cruel'in ilgisini çekmemişti, uzun uykusundan uyanan bir lord için mühim değildi. "Nereden gelmiş?"
Biraz duraksadı. "Sorun orada efendim... Lanetler Ormanı'ndan geldiğini söylüyor."
Marcus'un ani hareketiyle Cruel de duruldu. "Bu imkansız, oraya giriş yasak ve orada yaşayan kimse yoktur."
Marcus haklıydı, Zerathin'in kara lekeli ormanı için önemli bir iddiaydı.
"Amca, ben gideceğim."
Arkasında yaşlı Ron ile şifahaneye vardıklarında Doktor Ben yabancıyla ilgilenmişti. Beklediğinden sakin ve gençti; yirmili yaşlarında olmalıydı. "Sen, Lanetler Ormanı'ndan geldiğini söyleyen çocuk sen misin?"
Ona bakarken gözlerinde kasvetli bir hava vardı; belki son umuduna tutunuyordu. "Evet ,Efendi Cruel, size anlatmam gereken şeyler var."
Kalabalığı yarıp yanına yaklaştı.
"..."
Duyduklarına inanmak istemiyordu, gözlerini ovuşturdu. Kesinlikle emekli olamayacaktı. "Onurunu kırmak istemem Cael fakat senin gibi bir gencin oraya girmesi- hatta çıkması inanılır gelmiyor."
Tahmin edilebilir şekilde hayal kırıklığına uğramıştı. Yumruklarını gevşetip son cesaretiyle sordu: "Lütfen sadece bir kere dinleyin, Efendi Cruel."
"Cidden inatcılığı inanılmaz "
"İyi, tedavin bittiğinde odama gel."
-----------------------------------------------------
Cael dediniz kalbimi çaldınızzz kardeşimmmmmm
Öyle sakin sakin oturmak yok, gir az action Guysss
Bu Cruel Starve arkadaşlarrrr
Grek'i çizsem mi?