Bölüm 7

Günler geçmişti. Fırtınalar dinmişti belki ama geride bıraktığı izler hâlâ yüreklerindeydi.Sena ortadan kaybolmuştu, Mehmet’ten haber alınmıyordu. Sessizlik, artık korkutucu değil; huzur vericiydi. Ve o sessizlikte, iki kalp yavaş yavaş birbirine yaklaşmıştı.Bir cuma akşamı, okul çıkışı… Nur, okul bahçesinin uzak köşesindeki bankta oturuyordu. Elinde defteri, rüzgârda uçuşan saçlarını eliyle düzeltti. Düşüncelere dalmıştı. Hayatın ona hep savaşmayı öğrettiğini fark etti. Ama artık savaşmak istemiyordu… sadece sevilmek istiyordu. Yanına gelen adımları fark ettiğinde başını çevirdi. Burak’tı bu. Elinde iki sıcak kahve, gözlerinde her zamankinden daha derin bir bakışla… "Yine yalnızsın," dedi Burak, usulca. Nur gülümsedi. “Alışkanlık olmuş.”Burak kahvelerden birini uzattı. "Bugün değişsin o alışkanlık." Bir süre sessizce oturdular. Ne kelime gerekiyordu ne de açıklama. Kalpler konuşuyordu. Ve sonunda Burak, bakışlarını Nur’a çevirdi. “Biliyor musun,” dedi, “başta sadece seni merak etmiştim. Sonra… sesine, bakışına, kalbine dokunmak istedim. Ama en çok da... senin yanında kaybolmak istedim.” Nur, gözlerini kaçırmadı bu kez. O da ilk kez bu kadar açık hissediyordu içinde büyüyen duyguyu.“Ben de korktum önce. Sana yaklaşırken, geçmişimle çarpıştım sürekli. Ama şimdi fark ediyorum… belki de sen, bütün yanlışların içinde doğru olan tek şeysin.”Burak hafifçe başını eğdi, sonra gözlerini Nur’un gözlerine dikti. “Benimle olur musun?” dedi sessizce.Nur cevap vermedi.Sadece başını usulca salladı. Ama o baş sallayışta, yılların yükü, kalbin kırıklığı, gözyaşı, yalnızlık... hepsi vardı. Burak gülümsedi.Ve Nur’un elini tuttu. Bu kez bırakmamak için.Gök griydi ama içleri sıcaktı. Sessizlik vardı ama anlam yüklüydü. Hiçbir şey söylenmedi ama her şey hissedildi. İki kalp… sonunda birbirini buld. Son?