Sabah kalkınca başımda bir ağrı hissettim. Bu bir kaç gündür ki, oluyordu. Artık endişelenmiştim. Bu yüzden de doktora gitmek istedim. Doktora gittiğim de doktor şöyle dedi:
Doktor: Beyninizde tümor var.
Bu sözü duyduğum da her şeyin bittiğini sanmıştım. Doktordan bu sözü beklemiyordum.
Doktor: İlaçlarınızı almalısınız ve biraz dinlenmeye ihtiyaçınız var diyelim.
Park Be Young: Kaç ay yaşayacağım peki?
Doktor: 6 ayınız kaldı.
Bu sözü duyduğum da içim parçalanmıştı ama belli etmemeye çalıştım ve sahte bir gülümseme yapıp.
Park Be Young: O zaman ben gideyim.
Doktor: Hoçca kalın.
Kapıdan çıkmıştım, merdivenlerle aşağı iniyordum. Birden bir adamı çarptım ve adam beni tutdu yakışıklı, beyaz önlül giyen biri vardı kendi-kendime içimde "Tanrım ne kadar da yakışıklı" diye kendi-kendime dedim ve o adam bana şöle cevap verdi.
Seo İn Guk: Yakışıklı olduğumu biliyorum, ama şimdi meşgülüm.
Benim söylediğim sözü nasıltahmin etmişti diye düşünüyordum. Adam beni bırakarak yürümeye devam etti. Bende dışarı çıkıp bir taksiye binmek istiyordum ve o sırada telefonuma arama gelir, telefonu açarım.
Park Be Young: Efendim.
Ex: Lütfen birtanem beni affet.
Park Be Young: Sen hala ne haltla beni arıyorsun? Beni aramamanı söylemiştim. Sonuşta sen evli birirsin ve bunu benden sakladın.
Ex: Ama
Telefonu kapatırım ve bir taksiye binip eve giderim. Eve geldiğim de yatağıma yatıp uyudum. Ben uyandığımda saat kaç diye kalkmıştım. Ve o sırada da kardeşimi aradım.
Park Be Young: Sen nerdesin:
Kardeşi: Abla okul gezintisindeyim burası çok,
Telefonu kaparım ve bir içki alıp dışarı çıkarım ve "Bu dünyanın sonu gelsin" diye bağırdım. Ve sonra kapı çaldı gittiğim de gördüğüme inanamadım. Karşıda hastanede gördüğüm o, erkek vardı.