Bölüm 2

Gecenin derin sessizliği, Elif’in kalbindeki fırtınayı bastırmaya yetmiyordu. Dolunayın parıltısı, onun ruhundaki karanlıkları aydınlatmaya çalışıyor ama başarılı olamıyordu. Serkan’ın terk edişi, Elif’in içindeki tüm ışıkları söndürmüştü; hayalleri, umutları ve en önemlisi, kendisiyle olan bağlantısı parçalanmıştı. Kalbi, sanki bir avcı tarafından parçalanmış bir av gibi, acıdan çığlık atıyordu. Elif, o lüks restorandan çıkarken, ayakları sanki ona ihanet ediyordu. Yürümekte zorlanıyor, her adımda içindeki boşluk daha da derinleşiyordu. Etraftaki sesler, gülüşler ve müzik, onun için birer işkence haline gelmişti. Kafası, Serkan’ın son sözleriyle doluydu: "Sen yarım kalmış bir hikayesin." Bu cümle her seferinde kalbini bıçak gibi kesiyordu. Kendini evde kapana kısılmış gibi hissediyordu. Her köşe, her nesne, Serkan’la paylaştığı anıları hatırlatıyordu. Mutfaktaki boş tabaklar, onun için birer anıydı; yemek pişirmekten vazgeçmiş, kendini aç bırakmaya başlamıştı. Gözyaşları, içindeki acıyı biraz olsun hafifletmek için akıp gidiyordu ama hiçbir şey onu rahatlatmıyordu. Uykusuz gecelerde, kabuslarıyla savaşıyor, her seferinde Serkan’ın yüzünü görerek uyanıyordu. O anlar, sanki ruhunu ele geçiren bir lanet gibiydi. Bir sabah, aynada kendine baktığında, tanıyamadığı bir yüzle karşılaştı. Gözleri içine kapanmış, cilt rengi solmuş, ruhu sanki bir boşlukla dolmuştu. “Bu ben değilim,” diye fısıldadı kendi kendine. Elif, artık bu karanlıktan kurtulması gerektiğini biliyordu. Yaşadığı her şey, onu bir savaşçıya dönüştürmeliydi. Ama nasıl? Bir gece, dolunay yeniden parlamaya başladığında, Elif kendini dışarı attı. Ayın ışığı, onu sarmaladı ve içindeki karanlığı biraz olsun aydınlattı. O an anladı ki, yalnızca Serkan değil, kendi içindeki gücü de kaybetmişti. Hayatına devam etmesi gerekiyordu; ruhu, bu terk edilişi kabul etmeyecek kadar güçlüydü. Gözleri parlıyor, kalbi ise yeniden atmaya başlıyordu. “Beni terk etti ama ben asla yarım kalmayacağım,” diye düşündü. Dolunayın altında yürüken, içindeki acının onu yeniden inşa etmesi için bir fırsat sunduğunu fark etti. Artık geçmişin zincirlerini kırma zamanı gelmişti. Her karanlık gecenin ardından gelen aydınlık sabahı hatırlayarak, hayatının kontrolünü eline almalıydı. Elif, dolunayın ışığında, kendi hikayesini yazmaya karar verdi. Başrol oyuncusu kendisi olacaktı. Ve bu sefer, asla yarım kalmayacaktı. Hayatına yeniden yön vermek için kendine bir söz verdi: “Ben her şeyim, kendi hikayemin kahramanı olacağım.”