İzmir, kâğıt üzerinde hâlâ bir şehirdi.
Gerçekteyse herkesin birbirini tarttığı, kimsenin kimseye güvenmediği bir yerdi.
İç savaş resmen yoktu.
Ama geceleri sokağa çıkan herkes, bunun bir yalan olduğunu biliyordu.
Karan Akel bu düzenin ürünü değildi.
Bu düzen, onun yüzünden böyleydi.
Aranıyordu.
Devlet onu suçlu diyordu.
Mafyalar onu tehdit olarak görüyordu.
Ama bazı insanlar için Karan, kirli işlerin doğru sonuçla bitmesini sağlayan bir isimdi.
İyiler için kötülük yapan bir adam.
O akşam Alsancak’ta, terk edilmiş bir iş hanının üst katında duruyordu.
Yanında sadece Asil Akel vardı.
Kardeşi.
Ona silahını emanet edebileceği tek kişi.
“Poyraz Sayan İzmir’de,” dedi Asil.
“Sessiz ama hızlı.”
Karan pencereye baktı.
Sokakta asker yoktu ama herkes tedirgindi.
Poyraz sahadaysa, birileri çoktan gözden çıkarılmış demekti.
“Ne istiyor?” diye sordu Karan.
Asil, tabletini uzattı.
Ekranda tek bir dosya vardı.
Nergis İzgi.
Bağımsız çalışıyordu.
Şirketi yoktu.
Ofisi yoktu.
Ama savaşta bile para eden bir yeteneği vardı.
Kod kırıyordu.
Sistem açıyordu.
Kim parayı verirse, onun için çalışıyordu.
“Devlet de peşinde,” dedi Asil.
“Mafya da. Ama Poyraz özellikle istiyor.”
Karan dosyaya baktı.
Uzun süre.
“Neden?” dedi sonunda.
“Çünkü Nergis,” dedi Asil,
“hangi sistemin ne zaman çökeceğini biliyor.”
Karan dosyayı kapattı.
Bu işin kokusu temiz değildi.
“Onu izlemiyoruz,” dedi.
“Koruyoruz.”
Asil başını kaldırdı.
“Bu işte taraf mı seçiyorsun?”
Karan’ın sesi sakindi.
“Hayır,” dedi.
“Bir bedeli engelliyorum.”
Aynı saatlerde, İzmir’in başka bir ucunda Nergis İzgi karanlık bir apartman dairesinde tek başınaydı.
Ekranında akan kodlar vardı.
Elektrik kesildiğinde bile çalışabilecek bir düzen kurmuştu.
Telefonu titreşti.
Tek kelime geldi:
“Yer değiştir.”
Nergis ekranı kapattı.
Çantasını aldı.
Ama kapıyı açtığında, bir şeylerin çoktan geç kaldığını hissetti.
Çünkü bu şehirde bazı karşılaşmalar tesadüf değildi.
Ve bazı adamlar, seni bulmak istemiyorsa bile bulurdu.
