Hepimiz hastanede toplandık:
Annem, ben, isabelin annesi, babası.
isabel yoğun bakımdaydı. Çok korkuyordum. Ya ona bir şey olsaydı?! Kendimi bağışlaya bilecekmiydim?!
1 saat bekledik. Sonra doktor geldi. isabel yoğun bakımdan çıkarıldı. Artık iyiydi ama geçici olarak hafızasını kaybetmişdi........
Belki 1 hafta, belki 1 ay, belki 1 yıl..........
Hafızası ne zaman yerine gelecekdi?!
¤ 2 gün sonra ¤
Artık isabel iyiydi ve yine benimle yürüşlere çıkıyordu ama hafızası yine aynı durumdaydı...........
Elimden geleni yapıyordum. isabelin hafızasını yerine getirmeye çalışıyordum.Bu olanlar için kendimi suçluyordum ama bir tarafdanda gerçek ailemi merak ediyordum. Buradakı ailemide seviyorum ama gerçek aile farklıdır.............
Yine isabelle yürüşden geliyordum. Yemek yedim. Sonra lavobaya geçtim. Kendimi iyi hiss etmiyordum. Elimi - yüzümü yıkadım. Sonra kiyafetlerimi değiştirdim. Uyuyucakdım ama gördüklerim karşısında şok oldum:
Vizionlarımda annem diye gördüyüm kadın karşımdaydı. Sadece bakışıyorduk. Ben kendime geldim ve soru sormak istedim ama ben tam soru sorucakken kayboldu. Ona seslendim, sanki beni duyuyormuş gibi onjnla konuşmaya çalışdım...........
O an çok çaresizdim...........
Yerde bir mektup gördüm. Hemen açtım. Kaşki isabelde benimle olsaydı, her şeyi hatırlasaydı......
Ama mecburdum, bu işi yalnız çözmeliydim.......
Mektupu açtım içinde sadece 10 kelime vardı:
"Kızım üzgünüm. Eğer beni dinlemek istersen, eğer bana bir şans vermek istersen yanıma gele bilirsin. Kağıtın aşağısına bakman yeterli."
Aşağıdakı sözlere bakmadım. Sadece düşündüm. Ne yapıcaktım? Anneme bir şans vermelimiydim? Peki ya annem isabelin hafızasını yerine getire bilseydi?
Evet, isabel için bunu yapmalıydım. Hem de gerçeğe bu kadar yaklaşmışken, öz annemi bulmuşken vazgeçmelimiydim?
Hayır, hayır.......
Yarın annemin yanına gidecekdim.