Yıkık dökük duvara çarpan ölü beden çarptığı duvarı iyice yıkmıştı. Moloz yığını altında kalan bedene rağmen öfkeli yumruklar durulmuyordu. Sırtında yanıklar olan bedeni molozlardan çıkardı öfkeli adam. Kafası patlamış ve parçalanan beyni etrafa saçılmıştı. El ve ayaklarındaki tüm kemikleri kırmış ve tüm dişlerini sökmüştü. Sadece konuşması için kalan dilini de konuştuktan sonra kesmişti.
"Gerçekten çok komik bir durum." dedi öfkeden köpüren adam iğrenç ve çirkin cesedin kafasını boynundan ayırırken. "Milyon dolarlık şirketlerin, bir ordu kadar adamın var ama sonun bu!"
Kafayı gövdeden ayırmak bu sinirli adam için çok kolaydı, yeteneği Bordo sayesinde içinde yanan intikam ateşi onu besliyordu. Ona insanüstü bir güç ve dayanıklılık veriyordu. Yaşattığı katliam ortadaydı, eski duran saklanma alanı etrafındaki yaklaşık 500 asker parçalara ayrılmıştı.
Daha fazlası olduğunu biliyordu ama onlar çoktan akıllı davranıp kaçmıştı. Hiçbir normal insan onun gücü ve yeteneği karşısında duramazdı! En azından içindeki intikam uyumaya karar vermediği sürece. Ve şu anda oldukça tazeydi bu intikam, üzüntü ve nefret.
"Seninle sanırım yeterince ilgilendim." dedi öfkeli adam elindeki kafatasını yanında getirdiği torbaya koyarken. "Şimdi sıra sevgilimin ölümünü isteyen o piçte." dedi öfke dolu sesiyle. Torbadaki kafayı o kadar sıkmıştı ki kafatası parçalara ayrılmıştı. Torbayı açıp baktığında dudak büzdü. "Yine bir kafatasını kırdım..." torbayı yere attı. "Neyse! Japonya uçağım beni bekler."
Ölü askerlerin cesetlerinin üstüne basa basa giderken altındaki yeri titretiyordu. "İşim şimdi biraz daha zor olacak, Dazai-kun bu herif kadar aptal değil." dedi düşünürken, plan yapmaya başlamalıydı. Silahlı Dedektiflik Ajansı gerçekten şiddet kullanmayı seven ve oldukça yetenekli olan kişilere sahipti.
Başlı başına Dazai bile yeterdi! Onu bir dövüşte elbette yenebilirdi ama şüphesiz ondan daha zekiydi. Onu bir şekilde alt etmeliydi... Ama nasıl?
"Liman Mafyası bana yardım eder mi acaba..." dedi düşünceli bir şekilde. "Gerçi onlar da yenemezler ki Dazai' yi." dedi ardından surat asarak. "Başka... Av Köpekleri olmaz, benden pek hoşlanmıyorlar... Meleğin Çürüyüşü? Gerçi elimde onlar için hiçbir şey yok, onlar en fazla Maro' ya yardım ederdi ama o da..."
Gözleri doldu, elinin tersiyle göz yaşlarını sildi. "Maro, benim kanlı iblisim..." İntikam duyma sebebi buydu işte. Hiç bu kadar güçlü bir intikam hissiyle dolup taşmamıştı. Maro'su... Nişanlısı... Her şeyi gitmişti. O ölmüştü. Bunu kabul etmek istemiyordu. Yine aptal bir şaka yaptığına inanmak istiyordu ama kendisi görmüştü ölü bedeni, kendi elleriyle gömmüştü soğuk toprağın altına.
"Dazai Osamu..." Üzüntüsünü öfkeye dönüştürmeyi başarıyordu, "Ne olursa olsun senin de ölü bedenini göreceğim. Her şeyimi vereceğim, her şeyi deneyeceğim ama yapacağım!" Kararlılıkla onu bekleyen arabaya bindi, oradan da havaalanına ve Japonya' ya...
-
Bu kitap sadece ufak bir ilk adım. BSD OC serimin ilk kitabı! Kafamda güzel bir proje var, yapabilirsem harika olacak!