Bölüm 2

DİRENİŞ – Bölüm 1: Sessizlik Kar, sanki gökyüzüyle yer arasındaki her bağı kesmişti. Soğuk yalnızca teni değil, kelimeleri de donduruyordu. Sessizlik, İstanbul’un üzerine bir kefen gibi serilmişti. Şehir nefes almıyor, sadece korkuyla titriyordu.Alya Feray, bu sessizliğin içinde yürüyordu. Zihin Düzeni Merkezi’nin önüne geldiğinde ayakları duraksadı. Burası yalnızca bir bina değil, Krallık’ın halk üzerinde kurduğu korkunun kalesiydi.İçeri girdiğinde, güvenlik görevlisinin gözleri üzerindeydi. Ama Alya korkmamayı çoktan öğrenmişti. Çünkü bugün, Rauf Diren’le son kez görüşecekti. Rauf Diren. Eski anayasa hukukçusu. Krallık öncesi dönemin en saygın düşünce insanı, halkın sesi. Ve artık Krallık’ın en tehlikeli suçlusu.Yasaklı metinler okuduğu, öğrencilerine özgürlük kavramını anlattığı, düşünmenin suç olmadığını savunduğu için yargılanmıştı.Ve bugün... Silinme cezası kesinleşmişti.Cam bölmenin ardında oturan adam yorgundu ama gururluydu. Alya’yı görünce başını eğdi, gözlerindeki parıltı ise hâlâ sönmemişti.“Burası soğuk, biliyorum,” dedi Rauf, sesi çatallı bir mikrofondan yansıdı.“Ama korkularıyla ısınanlar, en hızlı donanlardır.”Alya iç geçirdi. O, hep böyleydi. Ölümle yüz yüze bile olsa cümleleri keskin olurdu.“Bu seni kurtarmaz,” dedi Alya.“Sessiz kalmam, sesini geri getirmez.”Rauf tebessüm etti.“Ben sustum, evet. Ama sen konuşacaksın. Senin içinde, susturulmamış bir halkın yankısı var. Bu Krallık, düşünceleri susturmakla meşgul. Sen, onların duyduğu ilk yankı olacaksın.”Alya, duygularını gizlemeye çalıştı. Babası değil, bir sembol gibi konuşuyordu. Ama gözleri... hâlâ bir baba gibi bakıyordu.“Rauf Diren, Zihin İhlali Yasası 18/7 kapsamında son söz hakkınız…”Metalik ses odada yankılandı.“Son sözüm mü?”Rauf gözlerini Alya’dan ayırmadan konuştu:“Korkma. Yalnız değilsin. Seni izleyen gözler var. Tiran Kağan’ı bul. Onun seni bulmasına izin ver. Gerisi... bir kıvılcım kadar basit.”Kapılar açıldı. Alya'nın görüşme süresi dolmuştu. Dışarı adım atarken gözleri nemlendi ama ağlamadı.Çünkü biliyordu:“Sustuklarında seni unuturlar. Direndiğinde, seni hatırlarlar.”Ve o an, Alya kararını verdi.O, unutanlardan olmayacaktı.