Bazı hadiseler; söndürülmemiş bir ocak közü gibidir ya da defalarca ayağı tökezlese de küllerinden yeniden doğan mükemmel kadınlara benzer. Rüzgârın esmesiyle yeniden alevlenen ve tüm ormanı yakan ocağın közünden bahsediyorum . . .
Onlar sandılar ki her şey üç kadının yanmasıyla bitti. Oysa aslında, yeniden ve daha büyük felaketler doğacaktı. Kadınların başına gelenler hiç de tesadüf değildi; büyünün ta kendisiydi. Onlar yandıktan sonra vücutlarının bazı kısımları tamamen kül olmamıştı. Söylenenlere göre büyüyü yapan büyücünün ablası Anila, o gece cehennemde büyü yapanların ve yaptıranların nasıl yandığını, onları nasıl bir azabın beklediğini görerek çok sarsıcı bir şekilde uyanmıştı.
Gözlerini açtığı anda hızla yanan kadınların yanına koştu. Cesetler öyle iğrenç bir hâl almıştı ki Anila neredeyse kusacaktı. Elindeki torbaya ceset kalıntılarını topladı. Hemen eve koşarak torbayı dolaba sakladı. Yarın onu büyük sorumluluklar bekliyordu . . .
