Odamda duruyordum,neden mi? Abim olucak insan arkadaşı geldi diye beni odama gönderdi çünkü. Tabikide yerimde durmadım kısa pijamalarımla aşşağıya bir ajan edasıyla indim. OLAMAZ. Bu o çocuktu AMAN TANRIM..
Sevimli görünmeye çalışarak arkadan gelip abimin boynuna sarıldım ve yanağına sulu bir öpücük bıraktım
“ELA! Napıyorsun kızım sen?” Dedikten 2 saniye sonra yanağını sildi ben ise ona bakarak sinsi sinsi sırıttım sonra bakışlarım yan taraftaki çocuğa döndü ifadesiz gözlerle bizi izliyordu
Elimi uzattım “merhaba,ben ela” bir cevap alamadım ama uzattığım elimi sıktı avucu terlemişti.
“Neden hiç konuşmuyorsun?” Bilmiyordum.. omzunu silkti
“Peki-“ abim eliyle ağzımı kapatıp “kusura bakma,çenesi fazla çalışıyor” güldü.
Karşımdaki adama bakıyordum oda bana bakarak el işaretleriyle abime bişeyler anlattı kaşlarımı çatarak abime döndüm o ise “O mu?” Dedi. Karşımdaki çocuk kafasını salladı.
Abim bir bana bir karşımdaki adını bile bilmediğim ama birçok kez gördüğüm o çocuğa bakıp kafasını salladı ve bana birebir herşeyi anlatmaya başladılar. O gece bir döngünün içine girmiştim ama bu döngüden çıkamayacaktım..