Bölüm 1:Gizemli Davetiye
Dijital sirkte her zamanki gibi garip bir gündü.
Pomni, rengârenk koridorlardan birinde tek başına yürüyordu. Burası hâlâ ona yabancı geliyordu. Ne kadar zaman geçmişti bilmiyordu. Günler mi, haftalar mı… Belki aylar.
Birden koridorun sonunda altın renkli bir zarf belirdi.
"Hah?" diye mırıldandı.
Zarf, sanki görünmez biri tarafından tutuluyormuş gibi havada süzülüyordu.
Pomni dikkatlice yaklaştı. Tam uzanıp alacakken arkasından bir ses duyuldu.
"İçinde gizli bir lanet falan varsa bana haber ver."
Pomni irkilerek döndü.
Jax, elleri cebinde, her zamanki alaycı gülümsemesiyle ona bakıyordu.
"Bir gün beni kalpten götüreceksin!" dedi Pomni.
"Olabilir. Eğlenceli olurdu."
"Hiç komik değilsin."
"Tam tersine, çok komiğim."
Pomni gözlerini devirdi.
Zarfı eline aldı. Üzerinde parlak harflerle tek bir cümle yazıyordu:
'Bu gece saat sekizde Büyük Dijital Balo'ya davetlisiniz.'
Pomni birkaç saniye yazıya baktı.
"...Balo mu?"
Jax da zarfın üzerinden okudu.
"Büyük Dijital Balo…" dedi. "Kulağa şüpheli geliyor."
"Kesinlikle."
"Muhtemelen tuzak."
"Kesinlikle."
"Yine de gideceğim."
Pomni ona baktı.
"Ne?"
"Bedava eğlenceyi kim kaçırır?"
Pomni iç çekti.
Birkaç saniye sonra ikinci bir zarf ortaya çıktı. Bu sefer doğrudan Jax'ın yüzüne çarptı.
"Ow."
Pomni gülmeye başladı.
"Durma, gülmeye devam et. Çok komik."
"Bir zarf seni yendi!"
"Bir daha gülerse seni de zarfa dönüştürebilirim."
Pomni gülmesini durduramadı.
Jax birkaç saniye ona baktı.
Pomni'nin güldüğünü görmek… tuhaf bir şekilde hoşuna gitmişti.
Çünkü son zamanlarda onu genellikle üzgün veya endişeli görüyordu.
Fakat bunu asla söylemeyecekti.
Asla.
"İyi misin?" diye sordu Pomni.
Jax hemen düşüncelerinden çıktı.
"Evet. Neden?"
"Bana bakıp duruyorsun."
"Yok."
"Var."
"Yok."
"Var."
"Tamam, belki biraz."
Pomni kaşlarını kaldırdı.
Jax omuz silkti.
"Gülerken daha az korkmuş görünüyorsun."
Koridor sessizleşti.
Pomni birkaç saniye ne diyeceğini bilemedi.
Bu, Jax'ın söyleyeceği türden bir şey değildi.
"Teşekkür ederim…" dedi sonunda.
Jax bir anda rahatsız olmuş gibi başka tarafa baktı.
"Şey… bunu büyük bir olaya dönüştürme."
Pomni hafifçe gülümsedi.
Belki de Jax, göründüğü kadar umursamaz biri değildi.
Tam o sırada tüm sirkte bir alarm çaldı.
BİİİİİP!
Duvarlar titremeye başladı.
Işıklar söndü.
"Tamam…" dedi Jax. "İşte bu hiç iyi değil."
Bir anda koridorun ortasında dev bir kapı oluştu.
Kapının üzerinde altın harflerle şu yazıyordu:
'Baloya giden yol cesurlara açılır.'
Pomni geriye doğru bir adım attı.
"Bu… normal değil."
"Dijital sirkte ne normal ki?"
Kapı yavaşça açıldı.
İçeriden yıldızlar gibi parlayan ışıklar yükseliyordu.
Pomni'nin kalbi hızla atmaya başladı.
"Belki gitmemeliyiz."
Jax birkaç saniye kapıya baktı.
Sonra ona döndü.
"Bir şey söyleyeceğim."
"Neymiş?"
"Eğer içerisi korkunç bir yerse…"
Pomni yutkundu.
"...birlikte kaçarız."
Pomni şaşırdı.
"Birlikte mi?"
Jax sırıttı.
"Tabii. Seni ilk beş dakikada kaybetmek istemiyorum."
"Bu iltifat mıydı?"
"Hayır."
"Biraz öyleydi."
"Hayır."
"Biraz."
"Tamam, sustun mu?"
Pomni gülümsemeye başladı.
Ve ilk kez…
Bu gizemli kapı ona o kadar da korkutucu görünmedi.
Çünkü yanında Jax vardı.
İkisi aynı anda derin bir nefes aldı.
Sonra parlayan kapıya doğru ilk adımlarını attılar…
Ve onları bekleyen balodan henüz hiçbir haberleri yoktu.
