Heyy o benim "üzgünüm artık benim" gözlerimi sinir ile kapattım ve yanına doğru ilerledim elindeki çikolatayı kaptığım gibi koşmaya başladım tanrım kendi çikolata mı çalıyordum kamp alanından uzaklaşınca olduğum yerde durdum ve etrafıma bakındım.
Sanırım biraz fazla koşmuştum ki Jack görünürde yoktu yorulup pes etmiş olmalıydı ben de fark etmediğim için koşmaya devam etmiştim kahretsin ki
yönümü bilmiyordum ve telefonumu çadırımda unutmuştum durumumun trajikomik liğine güldüm ve kampa varmak umuduyla yürümeye başladım
Yaklaşık bir saat 'i aşkındır yürüyordum ve etrafımda ağaçların dışında birşey yoktu lanet olsun gerçekten her türlü belayı üstüme çekmek te o kadar iyiydim ki hava kararmaya yakındı ve ben yürüdükçe ormanın derinliklerindeki o ses beni kendine çekmeyi başarıyordu
Başımın belaya girmesi kaçınılmaz sondu kurtları severim fakat onlar tarafından parçalanmak istemiyordum düşüncesi bile geriyordu . Omuzlarımı sirkaledim ve aklımı toplayıp mantıklı bir kurtuluş aradım
Ama sanırım şimdilik sese doğru gitmek en doğrusu gibi görünüyor ölmeden önce merakımı gidermem gerekli sonuçta
"Kimse varmı?". diye seslendim derinliklerdeki sese doğru bağırarak arkamdaki dürtüye engel olamadım ve koşmaya başladım deli gibi koşuyordum ama bunu yapan ben değildim sanki sanki vücudumu birisi esir almış gibiydi aman tanrım aklımı kaçırmış olmalıyım sonunda kendimi tüm gücümle durdurdum ve karşımdaki daire şeklindeki portal olduğunu düşündüğüm ışık saçan şeye baktım okuduğum kitaplar aklımın bir köşesinden içine gir dese bile korkum daha ağır bastığı için onu geçtim ve koşmaya başladım gözlerimdeki yaşları sonlandırmak istercesine gözlerimi kapattım bunu yaparken sola dönüyordum bir anda kendimi bir yere düşerken buldum yaptığım en büyük hata bu kampa gelmiş olmamdı kurtuluşun yoktu ölmeye hazırlanıyordum ki bir ağacın üstüne düştüm ağaç olduğundan emindim fakat yaprakları biraz fazla yumuşaktı gözlerimi açtığımda karşımdaki görüntüyle birlikte dona kalmıştım "hassiktir"
Yorum yapmayı unutmayın sonraki bölümde görüşürüz ❤️
