7 bölüm
Dicle çok ağlar üzülür, çünkü amcasını çok severdi.
Ve cenaze günü hamitin sevdiği kadın gelmişti çok ağlıyor acı çekiyordu, yürüyecek mecali yoktu kızın ve cenazeden 1 hafta geçmeden hamit'in ablası perizade evden kaçar, henüz kardeşinin ölümün'den 1 hafta geçmişti, acılar taze herkes üzgün ama perizade aldırış etmeden kaçmıştı.
Zişan a telefon gelir arayan Perizade,
-"Alo yenge ben perizade. "
+"Neredesin sen perizade çok merak ettik korktuk birşey oldu sandık eve gel acımız taze insanlar yanlış anlar.
-"Gelmiyorum yenge benim yerim rahat ben burda mutluyum buyüzden aradım sizi ne halimiz varsa görün. "
+"Ne diyorsun sen perizade nerdesin sen çabuk gel dedim. "
Fakat perizade aldırış etmez ve hakaretler edip telefonu kapatır.
Zişan bu olanların şokundan hızlıca üst kata heja'ya gider merdivenlerde kan içinde kalır, zişan hamileydi fakat hamile olduğunu bilmiyordu, o anda o korku endişe ile düşük yapmıştı,
bütün bunların sorumlusu perizadeydi.
Perizadenin 2 inci defa evden kaçışıydı bu ilk eşiyle kaçarak evlenip imam nikahı kıymıştı. Aradan zaman geçtikten sonra 2 inci kez başkasına kaçmış Giresun'a yerleşmişti.
Herkes perizade ile olan bağlantılarını kesip yok saymışlardı.
Aradan zaman geçer herkes kaldığı yerden devam eder.
Baran şiddet lerine ve acımasızlığına devam eder.
Baranın Gözü maria'dan başkasını görmez olmuştu, Çocuklarını dahi görmezden gelmiş canından çok sevdiği Zişana düşman kesilmişti,
Birgün Evin Telefonu Çalar telefonu zişan açar Ve arayan Maria,
Zişan;
-"Aloo".
Maria;
-"Alo Baran Evdemi?
+"Sen Kimsin "?
-" Baran evdemi dedim sana? "
+"Sen o'sun ne istiyorsun bizden çık git hayatımızdan. "
Baran gelir ve Zişana Tokat atar, Zişan yere düşer.
Baran Zişanın yanında Maria'ya;
-"Sana Küfür etti mi Birşey dedımı Kurban olsun sana Aşkım onu sana kurban ederim. "
Der ve Zişan ayağa kalkar Baran'a tükürür,
-"Yazıklar olsun sana (der)
Baran telefonu kapattıktan sonra ev telefonunu Zişanın kafasına fırlatır ve telefon Zişanın kafasında paramparça olur,
Çocukların Gözü Önünde Zişanı döver, Dicle herşeyin farkındaydı o korku ile ağlayıp yatağına geçer yorganın altına girip korkudan altına kaçırır ve hüngür hüngür ağlar, azad ve mehmet çok korkmuşlardı.
Günler geçer, Zişan Sürekli dayak yerdi, Baran Evine bakmaz olmuştu.
Zişan pazar parası ile zor geçiniyordu çocuklar okula gidiyor sürekli masrafları oluyordu,
Zişan ne yapacağını şaşırmıştı artık.
Barandan para istediğinde baran Zişanı tersleyip,
-"Para Yok Vermiyorum ne haliniz varsa Görün Aç kalın geberin. "
Zişan;
-"Biraz vicdanlı ol çocuklar okula başladı pazar kirası yetmiyor bize evde hiç birşey yok bana acımıyorsun bari şu çocuklara acı".
Baran;
-"umrumda değilsiniz vermiyorum geberin."
(Der ve gider)
Zişan çaresizce ağlar.
Ne olursa olsun zişan çocukları için mücadele ediyordu.
Zişan Dicle'yi yukarıya kira parası için gönderir dicle yukarıya amcasına çikar amcası civan'a,
-"Amca Kira parası için geldim evde para kalmadi kira parasını göndermedin alabilirmiyim? "
Civan;
-"Para yok bu hafta veremem sonra veririm hadi evine git hadi. "
Dicle ağlayarak eve gider, zişan kapıda civanın sesini duyar çaresizce içeri girer Allah'a dua eder.
"-Allah'ım sen merhamet et, Bana yardım et sabır ver, Bir yol göster. "
Zişan hergün dua eder çocukları için dik durmaya çalışır.
Baran sürekli eve gelip zişana şiddet uygular. öyle bir döver ki, zişanın sesi mahalleye yankılanır duyan ah, vah eder ama polisi çağırmak akıllarına dahi gelmez.
Üst komşusu sesini duyup heja ya derki;
-" Heja baran zişanı öldürecek birşeyler yap aşşağıya in engel ol. "
Heja;
-" Yok bırak onlar şakalaşıyor sen yanlış duyuyorsun baran zişanı dövmez şakadan takılıyorlar. "
Heja sırıtır gülümser bu durum çok hoşuna gider.
Zişanın komşusu içi içini yiyor fakat birşey yapamıyordu.
Zişan okadar çok dayak yemiştiki hali kalmamış her yeri mosmor olmuş kendin kendine ağıt yakıyor delirmiş hale gelmişti.
Dicle Annesinin bu halini gördükçe Korkuları artıyordu, Dicle'nin en büyük korkusu annesini kaybetmekti ona hergün birşey olma korkusuyla yaşıyor ağlıyordu her gece yatağına girdiğinde tir tir titriyor küçük yaşta Annesine dua ediyordu.
Dicle Babası Annesini sürekli dövdüğü için babasından nefret etmeye başlamıştı.
Birgün Baran Dicle ile Azad'ı alır gezmeye götürür Dicle merak ile sorar,
-"Baba nereye gidiyoruz ".
Baran;
-"Gezmeye oğlum sizi bi ablaya götürcem çok iyi bir abla. "
Dicle;
-"Abla kim bizim akrabamı baba. "
Der ve heycanlanır.
Baran;
-"Gidince görürsün kızım sabret çok gezicez eğlenicez. "
Dicle mutluluk ile gider ve buluşurlar .