Zişan bebeğine veda edip öpüp koklamıştı. Onun için okadar zorduki ciğerini kalbini söküp vermişti sanki,
ve aradan zaman geçer.
Bebeğinin mezarını bilmeden yaşamıştı, okuma yazması dahi yoktu, baran askerde olduğu için bebeği kayınları ve akrabaları tarafından mezara gömülmüştü.
yerini dahi bilmiyor'du, sorduğunda ise uzak yere gömdük diyip geçiştiriyorlardı.
Aradan aylar geçer, fakat zişanın içinden bir türlü o aci dinmemişti sanki ogünki gibi yaşıyor Çok ağlamış kahır oluyordu, baran askerden gelir.
Tam 1 yıl geçer, zişan tekrar anne olmak istemiş fakat Onca tedavi görmesine rağmen olmuyordu.
Sürekli türbe'lere gider dua ederdi,
Birgün zişan Allah'a şöyle dua eder;
-"Allah'ım ne olur bana evlat nasip et o duyguyu bana tekrar yaşat tekrardan Anne olayım yeterki ver. eli ayağı da olmasa olur nasıl olursa kabulüm'dür yeterki evlat nasip et."
diye ağlayarak dua etmişti.
Aradan 4 yıl geçer birgün zişanı kasık ağrısı tutar.
Baran çalıştığı için zişanı hastahaneye heja götürür ve doktor zişanı tedavi eder ultrason ile baktığında ona ,
-"birşey var sanki bebeğe benziyor ama emin değilim bol bol şu iç ve öyle gel tekrar bakacağım"(der.)
Zişan o heyecan ve mutluluk'la ne yapacağını şaşırır ve o mutluluk ile suyunu içip bekler.
doktor tekrar bakar.
-"Gözün aydın Hamilesin "
Zişan okadar mutlu olur ki hejaya sarılır Ve eve gelirler. Zişan baranın iş'ten gelmesini heyecanla bekler. Baran eve gelir.
Baranın kardeşi zübeyde koşa koşa kapıyı açar.
-" Abi abi müjdemi isterim"
Baran;
-"ne oldu zübeyde neymiş müjden söyle hele ne istiyorsan alırız söyle? "
Zübeyde;
-"yengem hamile baba oluyorsun gözün aydın" (Der.)
Baran okadar mutlu olur ki o mutluluk'la zişanı kucağına alır ve sarılıp öper.
Heja ve Roni'nin okadar kıskanıyordu'ki içten içe çıldırıyorlardı.
Aylar geçer, doğum yaklaşır, Zişanın Sancıları başlar, Baran Zişanı panik ve korkuyla hastaneye götürür zişanın doğumu çok zor geçmişti,
okadar güzel bir bebeği olmuşki yanakları pembe tombul bir kız çocuğu doğurmuştu.
Zişan bebeğine bakmaya kıyamıyor Allah'a şükür ediyordu,
Baran bebeğini görmeye gelir, onu ilk gördüğünde mutluluktan havalara uçuyordu, cinsiyetini ise doğumda öğrenmişlerdi.
Baran bebeğini öper ve kokusunu içine çeker kalbi duracak gibiydi.
Heja zişanın yanına gelir ve zişana derki;
-"Adı Dicle Olsun Hastahanede bir hemşirenin adıydı çok hoşuma gitti. "
Zişan;
- Dicle çok güzel isim istediğin olsun . "
Ve adını Dicle Koyarlar.
Zişan ertesi gün bebeği ile taburcu olup eve gelirler.
Günler geçer, Zişan Dicle'nin üzerine titriyor sarıp sarmalıyor ona birşey olma korkusu ile tedirgin oluyordu, sürekli Dicle ile ilgilenip dururken heja ve roni'nin kıskançlığı ve nefreti içten içe büyüyordu.
Birgün Zişan dicleye şarkı söyler ve oyun oynarken heja dayanamayıp ;
-"Aman Görende sanıcak erkek doğurmuş alt tarafı kız okadar üzerine düşme oda büyüdüğünde evlenip gidicek yanında kalmayacak"
Zişan;
-"Sen ne diyorsun heja? 10 erkek evladı kızımın tırnağına değişmem ağzını topla konuşmalarına dikkat et. "
Heja tek kelime dahi etmeden odadan çıkar.
Baran işten gelir ve dışarıdan zişanın odasının ışığının kapalı olduğunu görür o korku ile koşarak eve gelir, heja kapıyı açar baran nefes nefese kalır korkuyla heja'ya;
-"nerde nerde Zişan'la Diclem nerde birşey mi oldu. "
Heja;
-"Sakin ol baran ikiside iyi mutfaktayız"
Baran Zişan'la Dicle'nin yanına gider onlara sarılıp öper.
Zişan;
-" Ne oldu baran ne bu hal? "
Baran;
-"Çok korktum zişan size birşey oldu sandım sürekli odanın ışığı açık olurdu bu sefer kapalı görünce dicleye birşey oldu sandım çok korktum. "
Zişan"
-" Çok sıkıldık odada oyüzden mutfak'da yemek yerken sohbet'e daldık. "
Baran bir ohh çeker ve şükür eder, kolay değildi evlat hasreti ile yıllardır kahroluyorlardı.
