3.Bölüm.
zişanın bebeği hasta bir bebek olduğu için sürekli hastanelere giderdi, Kalbinde Sorun Vardı, Doktorlar Umutsuz Baksa'da Zişan'ın hep bir umudu vardı.
Birgün Bebeğin Yatışı Verilir, zişan bebeği ile hastane de 1 ay kalır, fakat Zişanın Okuma Yazma'sı Olmadığı için hiçbir şey bilmez ve öylece bir odada yapa yalnız kalırlar,
zişan hem çok tedirgin hem çok korkuyor'du, ve bir süre zişanın bebeği ile olan zorlukları devam eder.
birgün heja gelir, Zişan Her ne olursa olsun hejanın gelmesine çok sevinmişti, heja ise ne olursa olsun Zişanın yanında kalmış ilgilenmiş onun ile sürekli hastane'lere gider'di.
Baran ise zişan ile oğlunu görmeye arada gelirdi.
Birgün taburcu olacakları gün gelir,
Doktor;
"Gözünüz aydın taburcusunuz. "
Zişan çok mutlu olur ve heyecan'la heja ile baran'ın onu almaya gelmelerini bekler, fakat gelen giden olmaz,
Zişan hem çok korkuyor hemde çok tedirgin oluyordu.
saatler geçer ve Baran ile Heja gelir,
Zişan Seslerini duyar duymaz sevinçle kalkar koşarak yanlarına gider,
"Nerede kaldınız saatlerdir sizi bekliyordum".
Baran;
" Tafik vardı o yüzden geçiktik. "
ve eve gelirler aradan 1 ay geçer Baran Askere Gider.
Günler geçer, Ansızın bir gece zişan'ın bebeği hüngür hüngür ağlar okadar çok ağlıyor'duki sesini duyan duymamazlıktan gelirdi fakat sütü kesildiği için emziremiyor'du, maması dahi yoktu, zişan ne yapacağını şaşırır susturmaya çalışıyordu, ne yapsa nafile, dayanamayıp heja'nın odasına tıklatır.
Heja;
"Hayırdır bu saatte? "
Zişan;
"Bebeğim çok aç sütüm yok evdede birşey yok biraz emzire bilirmisin?
Heja;
" Sütüm az var benim oğluma yetecek kadar var veremem".
Zişan yalvarır ama nafile heja ısrara rağmen emzirmez.
içi kötülük acımasız ile dolmuştu.
Zişan ağlayarak odasına gider,
Bebeği açlıktan okadar çok ağlardıki zişan çaresizce izlerdi.
baran askerde olduğu için tek başına çaresizce kalmıştı.
Ve sabah olur bebeği açlıktan ağlamaktan gözleri şişmişti elinde sadece ekmek dahi gelmeyecek parası vardı, dayanamayıp kaynı civan'ın odasını tıklatır.
Civan;
"Ne oldu Ne istiyorsun?".
Zişan;
"Bebeğim çok aç sütüm kesildi evde süt yok bana para verirmisin süt alacağım "
Civan zişanın elindeki parayı hızla çeker ve eline 50 kuruş verir.
"Al hadi git"
Zişan oradan ayrılır ve koşarak markete gidip süt alır eve gelir hızlıca hazırlayıp bebeğine içirir,
Henüz 15 yaşında neyin ne olduğunu dahi bilmez'di.
Bebeği hızlı bir şekilde kocaman biberonu bitirir ve zişana gülümseyerek uyur..
bir süre uykudan bir anda kusarak uyanır zişan korkuyla kucağına alır, bebeği okadar kusmuştuki yüzü bembeyaz olmuştu zişan bağırır.
"Koşuuunnn yetişiinnnn bebeğim ölüyoorr"
Herkes başına toplanır ama yapacak birşey yoktu, zişanın bebeği ölmüştü.
O gün son gülümsemesi olmuştu zişana.
Zişan avazı çıktığı kadar bağırır ve ağlar aklını yitirmiş'ti ağlamak yerine artık kahkahalar atıyor saçını yoluyordu,
Zişanın içinde ateşler fışkırıyor çıldırıyor, okadar çok kendinden geçmiştiki aklı dengesini kaybetmiş başını almış gidiyordu,
Zişanı zor tutmuşlardı, ama yapacak birşey yoktu bebeği ölmüştü zişan vicdan azabı çekercesine ağlıyor "keşke içirmeseydim o sütü diyordu.
Nereden bilebilir'diki henüz 15 yaşında çocuk'tu.
Bu acı zişanın içinde hep pişmanlık ve haykırışla kalmıştı.
Asıl Suçlu olanlar diğerleriydi.