Bölüm 1

Üniversitede bazı insanlar vardır; hayatına nasıl girdiğini tam hatırlamazsın ama bir noktadan sonra hep oradadırlar. Biz de öyleydik. Ben Defne Yılmaz, psikoloji okuyorum. İnsanları dinlemeyi seviyorum, konuşmaktan çok bakmayı tercih ediyorum. Sessiz olduğum sanılıyor ama aslında sadece fazla şey fark ediyorum. Yanımda oturan Nil Acar bunun tam tersi. Konuşkan, sabırsız, duygularını saklamayı beceremeyen biri. Aynı bölümdeyiz ve ilk günden beri yan yanayız. Nil’in sesi yükseldi mi ortam canlanır, sustu mu bir şeylerin ters gittiği anlaşılır. Masamızda iki erkek daha var. Kerem Demir ve Bora Kaya. Kerem mühendislik okuyor; sakin, ölçülü ve her şeyi fazla fazla düşünen biri. Bunu en iyi ben bilirim çünkü bir zamanlar sevgilisiydim. Artık değiliz. Uzun zaman önce bitti ama garip bir şekilde kavga ederek değil, sessizce dağıldık. Şimdi arkadaşız. Hatta iyi anlaşıyoruz. Dışarıdan bakan biri geçmişimizi fark etmez ama bazı bakışlar kolay silinmiyor. Bora ise Kerem’in çocukluk arkadaşı. Rahat, umursamaz gibi durur ama iş ciddiye bindiğinde en hızlı toparlanan hep odur. Cümleleri kısa, gülüşü bol. Dört kişiyiz. Kalabalık değiliz ama dağılmıyoruz. O gün kampüste yine birlikteydik. Dersler bitmişti, kantinde oturuyorduk. Nil birilerine sinirlenmişti, kim olduğunu anlamadan anlatıyordu. Bora dalga geçiyordu. Kerem her zamanki gibi dinliyordu. Ben hepsini izliyordum. Kerem’le göz göze geldiğimizde bakışlarımızı kaçırmadık; eskiden de böyleydi. Artık aramızda adı konmamış bir mesafe var ama düşmanlık yok. Belki de bu yüzden herkes hâlâ bizi yan yana görünce garipsemiyor. Konu dönüp dolaşıp her zamanki yere geldi: arka bina. Kampüsün arkasında, yarım kalmış bir inşaat. Gürültüden kaçtığımız, bazen saatlerce konuştuğumuz, bazen sadece susup oturduğumuz yer. Kimseye anlatmadığımız bir alışkanlık. “Akşam gidelim mi?” dedi Bora. Nil hemen kabul etti. Kerem bana baktı. Hâlâ bazı kararlarıma önem verdiğini hissediyorum, bunu inkâr edemem. “Olur,” dedim. “Ama çok kalmayalım.” O an bunun, söylediğim son tamamen normal cümlelerden biri olacağını bilmiyordum. Biz sadece arkadaştık. Sıradan bir gündeydik. Hayat ise henüz asıl yüzünü göstermemişti.