{*'Deniz'in gozunden'*}
Onumde duran kiz korkmus ve biraz kendisini birakmis bir halde benim ona yaklastigim gibi bana yaklasiyordu. Bu ana gercekten ihtiyacim vardi. Ama bir anda kapidan birisi giriverdi. Dikkatimiz dagildi ve kapiya yoneldik.
'Deniz?' dedi tanidigim bir ses. Bu Zeynep'in sesiydi.
'Deniz azcik konusabilir miyiz?' dedi ardindan.
Onumdeki afallamis kiz, bir anda kizgin (yalniz)bir kurta donustu ve cenemden tutup bir anda beni kendisine cekti. Basta opecegini sandim ama yanilmistim. Sadece kulagima;
'Biraz boyle durabilir miyiz, hem sen de istemiyorsun sanirim o kizi?' diye fisildadi. Nasil anladi anlamamistim ama kizla oyle kalmaya devam ettim. Daha bir iki kere gordugum bir kizla boyle bir pozisyonda arkadasimi kaciracagim aklimin ucundan bile gecmezdi. Ama bir an icinde beni kendi dunyasina surukleyiverdi.
Saclari, saclari o kadar ferah ve tatli kokuyordu ki, parfumu de biraz baharatli gibiydi ama ona tam oturmustu. Nefesini boynumda hissediyordum. Sanki derin bir sekilde beni kokluyor gibiydi.
'Sen beni mi kokluyorsun?' diye fisildadim. Bir anda domatese dondu ve:
'Bu kadar cekici kokman benim hatam mi? Ayrica sen de somurecektin sacimi!' dedi sitem ederek.
'Evet cekiciyim biliyorum tesekkurler. Ama senin kadar uyumlu ve guzel kokamam sanirim. Yine de iltifatlar icin sagol.' dedim biraz narsistligimi belirterek(degilim). Domates degil de direkt kirmizi renge burundu ve:
'Sagol.' dedi. Zeynep'in adim seslerini duyuyordum. Yukari cikiyordu. Hemen yanimdaki kizin elini tuttum ve yavasca yukari ciktik. Hemen evime girdik ve sessiz olmasini soyledim. Basta benim ne isim var burada salsana beni falan dedi ama sonradan sustu. Zeynep'in sesleri kapima yaklastiginda elimi agzima koydum ve tedirginlikle beklemeye basladim. Lanet olsun ki yalan soylemekte cok berbattim. Yanimdaki kiz bir anda elimi tuttu ve:
'Sakin ol' dedi fisildayarak. Bu beni rahatlatmisti ve kizin elini kavradim. Bir anda kizin dudaklarina dalmistim. Lanet olsun bu kadar guzel dudaklar kapatilmaliydi! Tam dudaklarina yoneldigim anda iceri Zeynep giriverdi.
'AAAA NOLUYOR BURADA?!?!' diye bir ses gelince Zeynep'in geldigini anladim. Hemen kafamizi Zeynep'e dogru cevirdik ve Zeynep'in suzulen gozyaslarini gordum. Icim biraz burkulmustu basta ama sonra 'o benim neyim
ki' diye dusundum. Sanki ben arkadas olmak istemistim onunla. Kendi kendine aylardir pesimden kosuyordu. Ben bile bikmistim o bikmamisti. Zaten serefsizin tekiydi. Insanlarin arkasindan konusup yuzlerine gulenlerdendi. Bunlari dusununce cok da uzulmedim. Zeynep kosarak uzaklasti. Karsimdaki hicbir seyi anlamamis olan kiza baktim.
'O iyi mi?' dedi kesintili nefesiyle.
'Onun icin en iyisi bu.' dedim. 'Boyle kotulukleri hak ediyordu. Kendi ettigini buldu.'
'Yine de dogru mu?' dedi biraz burkulmus bir sekilde.
'Bu kadar iyi kalpli olma. Hadi gel seni evine birakayim.' dedim.
'Ben niye buraya geldim ki?' dedi hafif sinirle. Sinirlenince mavi gozleri belli oluyordu. Cok guzeldi gozleri.
'Alo, kime diyorum?' dedi heyecanla. Biraz kizarmisti. Bana seslenince gozlerine daldigimi anladim.
'Heyecanlaninca sagim solum belli olmuyor. Uzgunum.' dedim ve ilerledim. Birlikte bir alt kata indik ve kizi evine biraktim. Yukari cikarken aklima takildi durdu. Hizlica eve girip kapiyi kapattim. Kapinin arkasinda hafif terlemis bir sekilde durarak kafamdan cikmasini bekledim. Telefonumdan hemen bir sarki actim
(Nilüfer-Müslüm Gürses) ve aklima eski gunler geldi. Eylul... Bir zamanlar onsuz bir hayat dusunemezdim. Nasil da onsuz yasiyorum simdi...