{*'Deniz'in gozunden'*}
Okula adimimi attigim an Zeynep'i yanimda buldum. Acikcasi ben de ne oldugunu anlamamistim ama yuruyordum iste sinifa dogru, dinlemiyordum bile onu. Sanirim bu saygisizlik sayiliyor ama neyse. Bir anda bana bir soru yoneltti Zeynep:
'Sey; Deniz, sana guvenebilir miyim?' gozlerine biraz tereddutle baktim. Sonra da sakin bir tavirla:
'Yani nasil istersen. Fark etmez.' dedim. Zeynep bana guvenircesine ilk once bir soru soracagini, sonradan bana bir sey soyleyecegini soyledi.
'Sor, buyur.'
'Senin hoslandigin biri var mi?' dedi. Biraz uzgun bir sekilde soylemisti bu cumleyi. Basta Beril'e baktim. Aslinda cok hos, guzel, tatli bir kizdi. Bu siralar da aklimdan cikmiyordu. 'Soylesem ne olabilir ki' diye dusundum ama sonradan vazgectim.
'Yok ya, senin?' dedim sakince. Cok inandirici bir tavrim vardi. Bu tavrimi her zaman korur, limitlerimi bilirdim.
'Var da soylesem mi?' diye tereddut etti basta Zeynep.
'Valla soyleyeceksen soyle hadi sinifa geldik.' dedim biraz hizli olmasini net bir sekilde belli ederek.
'Ya tamam bekle.' dedi ve kolumdan tuttu. Eliyle beni isaret etti. Basta anlamadim ama anlayinca basimdan asagi kaynar sular dokulmus oldu. 'Bir insan benden neden hoslansin ki' diye dusundum. Sonradan onume bir kiz atladi....