Ben Alisa 17 yaşında hayatından pek de memnun olmayan ama yinede yaşamaya çalışan bir kızım. Yaşımdan da anlayacağınız üzere 11. Sınıfa gidiyorum. İsmim biraz garip gelebilir ama bana bu ismi koymuşlar. Anlamı "asil , guzel" demek. Bu ismi bana annem veya babam koymadı. Çünkü aslında onları yillardir görmedim. Ben daha kucukken araba kazasında ikiside vefat etmiş. Beni de çocuk yurduna vermişler. Anne babasız büyümek çok zor biliyorum. Ama elimden geldiğince kendimi yetiştirdim. Babam askeriyede çalışıyordu o zamanlar annem de ev hanimiydi aniden oldu hersey zaten. Daha 5-6 yaşlarındaydim. Ama az çok birseyler hatırlıyorum iste.
Ayrica Ben Izmir de yaşıyorum yani İzmir de ki kız yurdunda kalıyorum. Henüz okuduğum için kendime ayrı bir eve çıkamadım. Haftasonlari bir restoranda bulaşık yıkayıp garsonluk yapıyorum. Bu sayede de harçlığımı çıkartıyorum. Yurdumuzun müdürü Sezenn Hanım çok katı biri ama yinede çok iyi bir insan ilk başlarda geldiğimde o yoktu tabi. Başka bir müdüre hanım vardi. Ama bize şiddet uyguladığı öğrenilince görevinden alındı. Bana o kadar çok şiddet uygulamıyordu çünkü korktuğum için uslu durmaya çalışıyordum ama en yakın arkadaşım Yekta için durum öyle değildi. Bir türlü uslu durmaz sürekli mudurenin damarına bastığı için dayak yerdi. O dayak yediğinde çok üzülürdüm. İzlemeye dayanamazdim. Çünkü insanın sevdiği biri karşısında acı çekerken normal kalması pek mümkün olmuyor.
Size biraz da Yekta dan bahsedeyim.Yekta benden 3 yas buyuk yani abim sayilir. O benim çocukluktan beri yani yurda geldiğim günden beri arkadaşım hatta kardeşim diyebilirim. Yekta 3 yaşından beri bu yurtta kalıyormuş. Annesi ölmüş babası ise yaşıyor. Babası ile kalamamış çünkü babası uyuşturucu bağımlısı ve çok uyuşturucu çektiği bir gün eve geldiğinde karısıyla kavga edip onu 9 yerinden bıçaklayarak öldürüyor ve ardından da hapse atılıyor tabi dolayısıyla Yekta da yurtta kalmaya başlıyor.
Ben yurda geldiğim gün yurttaki şerefsiz abiler tarafından tacize uğradım. Yekta bunu farkedip beni koruyan ve yardım eden tek kişi o yüzden bu hayattaki tek dayanağım o.
Şimdi böyle hayatımı anlatınca da çok acıklı bir hayatım olduğunu düşünebilirsiniz. Tabi doğru ama ben bu hayatı yaşayarak buraya kadar geldiysem sizde üzülmeyi bırakın. Çünkü hayat üzülmek için çok kısa...
Okuduğunuz için teşekkür ederim sizleri seviyorum kocaman öpücükler....