İnsan.. doğduğu andan itibaren, gözlerini gün ışığına açarak, ağlamaya başlar. Neye ağladığı belirsiz. Ya doğduğu içindir, ya da geldiği yer fazla huzurludur. Doğduğu an kulağına ezan okunur, ama namazı kılınmaz. Ama öldüğü zaman ise, ezanı okunmaz, çünkü doğduğunda okunmuştur ve işte o zamanda namazı kılınır. Bazı şeyler yaşaması gerekir. Yaşam gereği ya? Olmadan olmaz. Bazen dara düşer. Bazen ufacık şeylerden daralır veya bunalır. Peki ya.. psikolojisi? Ne durumdadır. Onu düzeltecek, ilacı olucak şey nedir. Psikoloji konuşarak, karşısındakinin jest veya mimiklerinden aslında basit şeylerle ne yaşadığını anlayabileceğim bir bilim dalı. Psikiyatri? İşte onun tedavisi gerçekten bir ilaç. Çünkü o artık konuşarak hallolucak bir problem değil.
Psikolojisini yerle bir eden, belki hayatını darma duman eden bir kaç olay. Ona, onları yaşatan kişi ona ne verdiğinin farkında mı? Ne yaptığının ya da. Olmuş bitmiş bir şeyin ardından ben böyleyim diyip kesip atmak kolay mı? O kişinin psikolojini alt üst ettikten sonra bu çok mu basit bir şey?
Asla mümkün değildir. Çocukken yaşanılan şeylerin unutulması, yaşanılan şeye dair benzer şeylerin yaşanması, ona yine yaşadığı şeyleri hatırlatır. Çünkü hâlâ bilinç altında o olay yattığı sürece bu devam edecektir. Akıllarda oluşan şu soru. Böyle anlarda, aklına geldiği anlarda, birden mutsuzluk hissi yaşaması, hayattan bezmişlik, veya ufacık bir olumsuz kelimede o odada bulunmama isteği, normal midir? Normaldir.
Kendisini, karanlık bir odaya hapsolmuş.. yanında kimse yokmuş gibi hisseder. Ona iyi gelicek bir şeyin olmayacağı gerçeği, onu yiyip bitirir. Ufacık şeylerden siniri bozulur, kendine zarar verme alışkanlığı işte bu şekilde doğar insanda. Psikoloji işte böyle bir şey çünkü. İnsana yapmayacağım dediği, yapmam dediklerini yaptıracak kadar güçlüdür.
Ha bu sıra bir mesaj gelir. Bakar ki en yakın arkadaşı.. veya bir sevdiği kişi. Bilemeyiz. Moralinin bozuk olduğunu sözcükleriyle, kurduğu cümlelerle yansıtır aslında. Ondan tek isteği, 'beni anlasın'.. anladığına dair bir kaç kelam etsin.. kestirip atmasın. Çünkü o kestirip atarsa, ona bakış açısının değişeceğini biliyordur. Bu anlarda.. işte bu anlarda.. insanın sevgisi doğar.
'Bir problemin mi var?' demeli.. demeli çünkü, onu anlasın ister. Baktı anlamıyor.. beni kimse anlamıyor der. 'Ailemden görmediğim şeyi, arkadaşlarımdan mı bekleyeceğim' der. Haberlerde her zaman karşımıza çıkar. İntihar etti. İntihara teşebbüs mü etti, yoksa intihara mı sürüklendi sorusu, hafızalara kazınmıştır.
Bir insan, mutlu olduğu sürece, kendini sevdiği ve kendine değer verdiği müddetçede.. bunu yapmaz, yapamaz çünkü onu sevenlerin olduğunu, bu dünyanın yaşamaya değer olduğunu bilmenin bilincindedir.
Ama intihara teşebbüs eden bir kimsenin bilinç altında yatan bazı problemler vardır. Bunlar yüzünden..
