Her zamanki gibi salonda en sevdiğim programı izliyordum.Telefonumdan bir bildirim gelmişti . Merakla kimin yazdığına baktım, kızlar yazmıştı.
Kızlarla aylar önce planladığımız flim günü yarındı!
Yarını iple çekiyorum ,bütün bir dönem boyunca bunun hayalini kurmuştuk. Akşam olmaya başlamıştı bile. Yarın ne giyeceğimi hazırlamak için odama gittim annemin bana doğum günümde aldığı ve giymeye kıyamadığım o pembe elbisem gözüme çarptı , bi kere bile gitmemiştim yarınki özel günde kesin onu giymeliydim.Siz flim izlemenin nesi bu kadar özel diye düşünüyor olabilirsiniz,ama 3 yılımı birlikte geçirdiğim en yakın arkadaşlarımla geçireceğim son günümdü.Bazı arkadaşlarım yaz tatilinde taşıyacaktı 5 kişilik grubumuz 3 kişi olacaktı.Ama birlikte son geçireceğimiz günde mutlu olmaya söz verdik ağlayarak değilde mutlu bir şekilde ayrılmak istiyorduk.
Annem yemek için beni ve kardeşimi mutfağa çağırdı.Kardeşim 1,5 yaşında adı Elif bu arada benim adımda Ece. Elif o kadar tatlı ki görmeniz lazım kardeşimi çok seviyorum. Her zamanki gibi akşam yemeğini yedik. Biraz kitap okuduktan sonra bugün erken yatmaya karar verdim yarın için çok heyecanlıyım.
Uykumun derinliklerindeyken bağırma,çığlık seslerinden bir anda uyandım etraf sallanıyordu, DEPREM OLUYORDU!
Hemen annelerin odasına gitmeye çalıştım ama kapımın önüne çatı çöktü .
Öğretmenlerimin bu yaşıma kadar deprem olduğunda panik yapmadan çök kapan tutun yani hayat üçgeni yapmam gerektiğini söylerdi. Hızlıca masanın kenarda hayat üçgeni yaptım.Çok korkuyordum hayatımda hiç bu kadar korktuğumu hatırlamıyorum, çığlık sesleri kulağımda yankılanıyor.Annemin sesini duydum "Ece nerdesin!?"Diye bağırıyordu .Ama korkudan hiçbirşey söyleyemedim bi daha hiddetli bir sesle bağırdı.Ben buradayım diye bağırdım ama sesim çıkmıyordu nedenin bilmiyorum ama ne kadar denesem de sanki kısık sesle konuşuyordum.Çaresizlikle masanın ayağına sıkıca tutundum.Bir kaç dakika sonra gözlerim karardı ...
