Arda'nın bağırışıyla gözlerimi açtığımda ilk gördüğüm şey kapaktan yüzüme vuran güneş ışığıydı. Belki filmlerdeki gibi günlerdir içeride değildim ama o an özgürlüğü iliklerime kadar hissettim.
Erva'nın belime sarılışıyla özgürlük zaferim sona erdi ve yukarıdan elini uzatan Arda önce onu alsın diye Erva'yı merdivene doğru kaldırdım. Sonra da Kübra'ya yardım ettim ve en son da Yaman'ın yardımıyla ben çıktım.
Bir anda telefonlarımıza bildirim yağmuru yağmaya başladı.
—Hocaların bizi arayacağını biliyordum da bu kadarını da tahmin etmemiştim. Matematik hocası beni 73 kez aramış.
—Sanırım en çok sana dadanmışlar Kübra. Bende sadece 28 cevapsız arama var ve sekizini hocalar aramış, gerisini annem ve babam aramış. Beni merak etmişlerdir biz artık gidelim.
Eve doğru yürürken Erva'ya ve kendime birer dondurma aldım. Songül abla eskiden Erva dışarıda bana emanetken akşam dönüşte onu hep bizim sokaktaki fırında bekleyip oradan alırdı. Ama bu sefer orada değildi. Aldırış etmeyip dondurmamı yemeye devam ettim. Apartmana girdiğimizde burnuma bir yanık kokusu geldi. Bir tık tırsmış olsam da Erva'yı bıraktıktan sonra annemden öğrenirim diye düşündüm. Fakat üst kata çıktıkça koku arttı ve adımlarımı hızlandırmaya başladım. Ervaların dairesinin önüne geldiğimizde ayakkabılığın üstünde bir not gördüm: "Anahtar en alttaki botun içinde."
Songül Abla'nın o kadar saatten sonra hâlâ eve gelmemesi çok garipti ama belki Güney abi gelmiştir ve uyuyor diye bu not buradadır diye düşündüm ve anahtarı alıp kapıyı açtım. İçeri girdiğim gibi öksürmeye başladım. Yangının kaynağı bu evdi. Erva'yı apartmana attığım gibi annemi aradım ama telefonu kapalıydı. Telefonu tezgahın üzerine bıraktığım gibi bulduğum kap/kovalara şu doldurmaya başladım. Bir tane bez daha ıslattım ve onu da ağzıma tutarak tüm salona 3 kova su fırlattım. Yangını söndürdükten sonra sebebini bilmiyorum ama bir anda ailemden sonra aradığım ikinci kişi Yaman oldu. Yangın olduğunu söyleyince bir anda telaşlandı ve hemen geleceğini söyleyip kapattı.
Yangını söndürdükten sonra oksijensizlikten kendimi dışarı atamadan tam başım dönerken arkasında Kübra, elini tutarken ağlayan Erva ve Arda ile içeri giren Yaman'ın kollarına doğru gözlerimi kapadım.
