Deniz üzerinde parlayan ay ışığı, yavaşça suya düşerek büyülü bir atmosfer yaratıyordu. Zeynep,deniz kenarında oturmuş, hayallerine dalmıştı. Kalbinde bir boşluk taşıyor, gün batımının renkleriyle sarılmışken, sevdiği Kerem aklından çıkmıyordu.
Kerem Zeynep’in en güzel anısıydı. Birlikte geçirdikleri zamanlar, gülüşleri ve hayalleri, denizin dalgaları gibi ona sarılmıştı. Ancak, hayat, onları kırılgan bir ince ip gibi ayırmıştı. Artık Zeynep,gürültülü dalgaların arasında kaybolmuştu; aşkı bir türlü unutamıyordu.
Keremher zaman ona huzur vermişti. Dalgaların sesi, rüzgarın hafif esintisi, onun kalbindeki yaralarla dans ediyordu. Zeynep denizi sadece bir su kütlesi olarak değil, içindeki duyguların yansıması olarak görüyordu. Her dalgayı, Kerem’i özlemiyle birleştiriyor, her su damlasında onun özünü buluyordu.
Gece olunca, Zeynep deniz kenarına gelir, yıldızların parlaklığında kaybolmuş düşüncelerini açığa çıkarırdı. Sevdiği kişinin yokluğu, sanki gökyüzündeki yıldızların hepsinin söndüğünü hissettiriyordu. Ancak Zeynep, yıldızlarla konuşarak kalbindeki acıyı bir nebze olsun hafifletmeye çalışıyordu. “Nerede olduğunu biliyorum, her zaman yanımdasın,” diyordu yalnızca.
Deniz, Zeynep için sadece su değil, aynı zamanda anıların, hayallerin ve kaybettiği aşkla doluydu. Her gün denizle buluşmak, ona içindeki boşluğu hissettirirken, aynı zamanda umut da veriyordu. Kalbindeki sevgi, zamanla olgunlaşıyor, acısı da denizin tuzlu sularına karışarak kayboluyordu.
Geceleri yıldızlar altında hayallar kurarken, Zeynep Kerem’in her zaman onunla olduğunu hissetti. Geçmişin izlerini taşıyor, ama geleceğe umutla bakmak zorundaydı. Aşk, kaybedilen bir şey olarak değil, kalbinde sonsuza kadar yaşayacak bir duygu olarak kalmalıydı.
Zeynep denizin kenarında otururken, gözleri yüksekliklere bakıyor, kalbindeki acıyla barışmaya çalışıyordu. Ve o an, anladı ki sevgi her zaman var olacak, kaybolmayacak ve denizin derinliklerinde bir yerlerde yaşamaya devam edecekti.
üçüncü bölümde devam edecek…