Belki sonlar güzel varsayardım denizatlarıyla,
Yalan olduğunu bilmek yargısıyla,
Seni sevmenin sadece bir senorya olduğuna,
İnandım ben..
Deniz yıldızını kırdın,kopyalarını seçip,
Yosunları ittin bulutlar için,
İnciyi fırlattın,gökyüzüne fırlamak için,
Kırdın beni sırf başka bir mavi için..
Sevmedin kandırdın,
Kıvranışlarınla sadece bana aldırdın,
Maviliğimi bir boya misali sandın,
Beni bir hiç saydın,bulutlara ısınıp..
Ateş mercanı ağlarken,
Sen güldün,gül olmayı haketmediğin halde,
Beni hiç sevmediğin halde,
Sevdim diye fısıldadın..
Sen sadece aynaların parçalanmış haliydin,
Kırarak,kandırarak..
Benim maviliğimi bir sıfır sanarak,
Koştun başka sıradan bir maviye,
Terkettin beni kurtuldum diyerek...
Gökyüzünü bana tercih ettin,
Bütün mazileri yerle bir ettin,
Bana tek bir iyilik ettin,
Kanlı elbiseni bana armağan bırakarak..
Berinay d.
