Bölüm 1

Bazı sırlar, doğmadan önce kaderimize işlenir. Benim sırrım, bir deniz yıldızının beş kolunda gizliydi. Sabah güneşin ışıkları, perdenin kenarından sızıp odama girmeye çalışıyordu. Gözlerimi açmadan önce, yine o tanıdık koku geldi burnuma. Her denizle ilgili rüyadan sonra olduğu gibi...Sanki denizin yanından geçmişim gibi, tuzlu su kokusu doldu içime. Hayatım boyunca denizi hiç görmedim.Gerçek bir kıyıda yürümedim.Tuzlu deniz havasını ciğerlerime çekmedim.Belgesellerde gördüğüm deniz hayvanlarının hiçbirini canlı göremedim. Oysa denize uzak bir yerde yaşamıyorduk. Yaşadığımız şehrin biraz ilerisinde deniz vardı.Ama... tuzlu suya alerjim olduğu için kıyısına yaklaşmama bile izin verilmezdi.Sadece yürümek, uzaktan bakmak istesem bile… Burnuma gelen kokuyu boşvermeye çalışarak yorganı üstümden attım ve yatakta doğruldum.Etrafa kısa bir bakış attıktan sonra kalkıp perdeyi açtım, güneş içeri doldu. Kapımı aralayıp mutfağa yürüdüm. Sofra yeni hazırlanmıştı. Oturdum ve tabağıma birkaç şey alıp yemeye başladım. “Asterina, yine mi deniz belgeseli izliyorsun?” dedi annem, kaygılı bir sesle. “Evet... sadece sesini seviyorum. Hepsi bu,” diye mırıldandım. “Denizlere bu kadar bağlanma, gidemessin zaten .” Çatalını ağzına götürürken sessizce söylendi. “Bugün gideceğim . Arkadaşlarım davet etti,” dedim.Birden gözleri büyüdü, lokmasını çiğnemeyi bıraktı. “Asterina, bu konuyu kaç kere konuştuk? Denize gitmek yok dedim.” Çatalımı elimden bırakıp yüzüne baktım. Ciddiydim ama sessizdim.Bakışları biraz yumuşadı ama fikri değişmedi. “Asterina, bak lütfen gitme,” dedi bu kez biraz panikle. “Anne, sadece yürüyüş. Ben çocuk değilim, denize falan düşmem. Sakin ol,” dedim. Başımı eğip çantamı aldım .“kızım anlamıyorsun, Deniz sana.. yani iyi gelmez” “İyi gelmez mi?” Sesim yükseldi. “Ben hasta değilim, anne!” Bir anlığına sessizlik oldu. Ne o bir şey dedi, ne ben yüzüne bakabildim.Ama artık kararımı vermiştim. Bir şey söylemesine izin vermeden çıktım.Bahçeden çıkarken bir anlığına çantamın sırtımda olduğuna emin oldum ve yürümeye başladım.Telefonum arkadaşımın mesajıyla titreşti. Yetişmek için adımlarımı hızlandırdım.Otobüse binebilirdim ama biraz sakinleşmek istiyordum. Anneme nasıl bu kadar sert çıkabildiğimi ancak şimdi fark ediyordum.Normalde hiç ısrar etmezdim ama bu defa...Sanki yaklaştığım anda ölecekmişim gibi davranmaları yetti artık. Uzun bir yürüyüşten sonra, o tanıdık tuzlu koku tekrar geldi burnuma.Demek yaklaşmıştım. Uzaktan yürüyen iki arkadaşımı görünce adımlarımı hızlandırdım. Biraz havadan sudan konuştuktan sonra sahil kenarında yürümeye başladık.Kızlar kendi aralarında bir şeyler konuşuyordu ama ben sadece denize odaklanmıştım. Dalgaların sesine… kıyıda sıçrayan küçük balıklara… ve havadaki tuzlu kokuya.Burnuma gelen kokuyu derince içime çektim.Ve o an fark ettim… Bu, her sabah rüyalarımdan sonra duyduğum kokuyla birebir aynıydı.Kaşlarımı hafifçe çattım.Başımı kızlara çevirip tam birşey söylemek için ağzımı açmıştım ki birden ayağıma bir şeyin dokunduğunu hissettim.Başımı aşağı eğdiğimde gördüğüm şeye istemsizce gülümsedim. “Bakın, deniz yı—” Cümlemi tamamlayamadan… her şey karardı.Yavaş yavaş bedenimi hissetmeyi bıraktım.Gözlerim bulanıklaştı. Sonra görüntü netleşti. Ama ben orada değildim… sadece dışarıdan izliyordum.Denizin altındaydım ama nefes alabiliyordum,Gözümün önünde, boyumun üç katı büyüklüğünde bir taht vardı. Taht, deniz kabukları, inciler ve mavi kristallerle süslenmişti.Üzerinde aynı görkemde bir taç ve elbise giyen bir kadın oturuyordu. Kucağındaki bebeği titreyen elleriyle sallamaya çalışıyor, gözlerinden yaşlar süzülüyordu.Ağlamıyordu. Hıçkırmıyordu. Ama gözlerinin içi haykırıyordu.Sesi bir anda yükseldi. “Küçük deniz yıldızım… umarım beni affedebilirsin.” Boğazı düğümlenmiş gibiydi ama konuşmaya devam etti. Sesi gittikçe güçsüzleşiyordu. “İsminle yaşa, Asterina. İsmini sakın unutma… Hepimizi kurtaracak olan sensin.” Gözlerim yeniden bulanıklaşırken kadının bebeği bir adama uzattığını gördüm.Ve sonra… karanlık.