Bölüm 1

Dünya bu, yani öyle demişler. Kitaplarda yazılanlara göre, döngüde olan, çeşitli canlıların barındığı bir gezegen. Bir gezegen ama sıradan bir gezegen değil. Yaşam olan, döndükçe dönen, döngülenen, öldüren ve doğuran ama bilhassa öldüren bu dünyaya insan kendini ait hissetmeli. Tutunabileceği dalları kırmaktansa gökyüzüyle barışmalı. Uçan kuşa dost, doğan güneşe kardeş olmalı. Toprağı ısıtmalı, beslemeli, yeşertmeli. Bunları okuyunca yüzünüzde ufak bir tebessüm oluyorsa silin atın. Kandırılmak pek tabi olağan lakin yetmedi mi? Veya asıl soru: Ya sonra? Kendimi, sizi ve sizin de kendinizi çürüttüğünüze göre artık toprağı doldurabiliriz. Diğerlerini unutun. Çünkü bir önemi yok Önemli olan gitmek. Sessizce ya da gürültülü olması bir anlam ifade etmiyor. Arkasından el salladığınız insanlar sizi görmeyince gitmiş oluyorsunuz. Ne kadar da basit görünüyor. Gerçekten göründüğü kadar basit mi? Kalemimden akan sorular çoğaldıkça cevap aramak boşa çıkıyor. Bu durumda ters bir hamleyle zoru düşünüyoruz. Zorlandığımız anları, çıkmazlardan en çıkmazını seçmeye çalıştığımızda basit kelimesi aklımızdan uçup gidiyor. Zaten hiçbir zaman böyle bir çabamız olmadı. Sürekli zorlaştırdık, gizledik, net olmadık. Ne anlayabildik ne anlatabildik. Anlaşmazlıklarla dolu hayat sürdürürken anlamı olan değerleri de kaybettik. Sonra kimse beni anlamıyor demek marifet oldu. Böylelikle bu konuşmadan kurtulabileceğinizi sandıysanız yazık size. Yazık. En çok da bana. Bir şeyleri tanımlama, sorular sorma, öğütler verme ve hüküm koyma bana düştüyse gerçekten yazık. Benle geçirdiğiniz bu üç dakikadan çıkacak sonuç yazıktır. Siz çıkarcı insanlar. Umarım bir gün kalbinizden kötülüğü de çıkarabilirsiniz.