Bölüm 9

Aile için korku çok acayiptir. O kadar severiz ki bırakamayız. Onlara bir zarar gelecek diye içimiz içimizi yer. Sürekli korkarız ve korumak isteriz. Anne aile feri içinde en çok korku duyduğumuz kişidir. Ona zarar gelecek diye o kadar korkarız ki bir insan öldürmeyi göze alırız. Baba için anne sonsuz bir aşkın içindeki eştir. Çocuk için ise ömrü boyunca onu bakan ve doğurmuş kişidir. Anne bu yüzden her iki kişi için kutsaldır. Yaş ilerledikçe bu korku kaybolur. Aslında insanlar kaybolduğunu zanneder. Fakat kaybolmaz dönüşür. İnsan yaşlandıkça sevdikleri kişilere zarar geleceği duygusu azalır. Çünkü tehlikeler azalır. Zamanla korku duygusu azalır ve sevgi artar. Çünkü korku yüzünden sevgiye fazla bir yer veya zaman kalmaz. Korku geçtikten sonra sevgi için zaman ve yer açılır. Bu şekilde korku sevgiye dönüşür. Zannederiz ki en güzel sevgi uygusunu yaşan gençlerdir olurlar. Aslına yanlış cevabı yaşlılaraydı. Neden yaşlılarda kusursuz ve muhteşem bir sevgi vardır. Çünkü korku onlarda kalmamıştır. Artık sevgi için büyük bir yerleri vardır. Dolayısıyla mutlak sevgi yaşlanıldığına kazanılır ve yaşanılır.