* Merhaba ben Emma Thu. Hmm ne yazsam?
Selam ben Emma Thu. Şuan benim yazdığım Kitab-ı Ne kitap mı?
Selam ben Emma Thu. Şuan benim bazen anılarımı yazdığım bazen de günlük olarak kullandığım defterimi okuyorsunuz... Ben 2- *
"Acaba kişisel bilgilerimi vermeli miyim? " diye sordum yatağıma yayılmış olan Woly'e. "Aman sanki kim okuyacak(!) Sanırsın Jules Verne (!) " dedi. Uzun bir 'Off' çektim. "Kalk hadi! Bay Toby ile olan randevuya geç kalıcaksın! " dedi. Aklıma jeton yeni düşmüş gibi gözlerimi açtım ve küçük apartman dairemde ki mutfağa koştum. Kahvaltı adı altına bile giremeyecek bir kahvaltı yaptım. Odama geri geldiğimde dolabı açıp 'Ne giyinsem? ' diye düşündüm ve Wolynin beni dürtüklemesi ile iki parça kıyafet alıp giyindim.
"Off şu adamın yanına gitmeyi hiç sevmiyorum. Ah çok güzel oldum yine bana yavşicak! " dedim sinirle. Woly, sanki Bay Tony'nin bana yavşamasından zevk alıyor gibi. " Bir şey olmaz. Bana telefonda 4 kişi olacağınızı söyledi. Bence o tür bir ortamda da sana yavşamaz yani. " dedi. "Sen öyle şan! " dedim ve vestiyere gidip siyah çantamı aldım. "Ben çıktım. Çok geldi olmadan dönerim. Yemekleri yapmayı unutma! " dedim. "Sen bu gibi dışarıdan ye. Hiç yemek yapamam. " dedi 'Üşengeç' Woly. " Üff tamam bee! " diyip kapıyı kapattım ve 3. Kattan aşağı inmek için asansöre bindim. Bahçeye geldiğimde yine 5+1 kedilerin karşılsdı beni.
5+1 diyorum çünkü bir anne, baba, 1. Kardeş, 2. Kardeş, ve bir daha doğmamış bebişimiz var. Malesef isimlerini sayamayacağım yoksa geç kalırım.
Hemen hafif simli mor olan arabama atladım ve Wolynin bana verdiği adrese gittim. Lüks bir seroranttı. İçeri girip ismimi söylediğim zaman beni 2.Kata yölendirdiler. Etrafı görünce o kadarda güzel olmadığımı fark ettim. Daha sabah 9.30 olmasına ramen herkes gece elbisesi giyinmiş ve çok şık olmuştu. Biraz utanmıştım ama belli etmeden başımı dik tuttum. "İyi günler! " diyip Bay Toby ile el sıkıştım. Yanında bir kadın vardı. "Merhaba canım! " dedi. Sesi samimi bir hava veriyor içimi huzurla dolduruyordu. 35'li yaşlarda olduğunu tahmin ediyorum. Oda herkesin aksine benim gibi bir pantolon ve kazak giyinmişti.
"Toby! Bu kızı nereden buldun böyle?! " diye sordu kadının yanındaki adam. Kadını çok sevmiştim. Bana iyi davranmıştı ama adam imin aynısı söylenemezdi. Beni resmen bir obje yerini koydu...
"Ben Emma. Emma Thu. " dedim amaçla el sıkışırken. "Ben de Luis. Luis Enrique. Kadın yeni hatırlamış gibi yanıma geldi ve öncekinden daha mahçup bir gülümsemeyle " Bende Emily Kinney. Biz tanoşmayı unuttuk canım. " dedi hem mahçup hem sevecen bir sesle. " Evet sanırım ikimizinde kafası karışık." dedim ve masada bol kalan yere yani Emily'nin yanına oturdum. "Kızım sen ne iş yapıyorsun bakalım? " dedi. "Pardon 'kızım' mı?" dedim. Sinirlerim yükselmeye başlamıştı. Bana küçümseyici bir şekilde sesle bilmesinden nefret ederim. "Ben daha çok resmiyeti tercih ederim. Ama sadece bazı insanlarda. " dedim. "Ben modelim Bay Luis. " dedim. Toby söylediklerim üzerine utancından kızardı. "Ben söylediklerim için utanmıyorken sen niye kendini kasıyorsun Toby? Ne güzel sohbet ediyoruz şurda. " dedim. Bayan Emily hoşuna gitmiş gibi gülümsemesini daha da arttırdı. " Siz? Siz ne iş yapıyorsunuz? " diye ortaya bir soru attım. "Ben moda tasarımcısıyım. Aynı zamanda modelleri eğitiyor ve profesyonel moda haftalarında yıldız yapıyorum. Belki ismimi duymuşsundur. " dedi bayan Emily. "Evet. Sizi duymuştum. Hatta 'Keşke banada bu kadından teklif gelse... ' diye hayal kurmuştum. Sizinle birebir tanışmak büyük bir onur. " dedim.
Aslında Emily Kinney benim mi bu sektöre başlamamın en büyük sebebi ve idolüm. Hayatım boyunca bu kadınla tanışmak ve çalışmak istemişimdir. Ama şımartmamak için bu duygularımın sadece %3'nü söyledim :)