"ah... Çok yoruldum..." Tamı tamına 11 saattir ders çalışıyordum, arada molalar versem de aşırı derecede yorulmuştum. Hem, saat kaçtı? 23.34 geçiyordu. Babam ve abim nerede kalmıştı ki? İkiside polisti, ancak genelde bu kadar geç kalmazlardı.
Oturduğum sandalyede biraz esnedikten sonra kapının açılma sesini duydum, babam ve abim gelmiş olmalıydı. Gözlerimi üfeledikten sonra yerimden kalktım ve odamdan çıktım, çıktığım gibi şok oldum. Babam ve abim gelmişti, evet, ama yanlarında ki adam da kimdi?
Uzun boylu, yaklaşık 1,95 metre uzunluğunda, simsiyah düz ve hafif uzun saçlı, bembeyaz tenli, siyah çekik gözlü, iri yapılı birisiydi ve öyle bir bakıyordu ki insanın içi titriyordu.
Anında abim ve babama döndüm "bu... Da kim?" Sesim nedense titremişti, korkudan mı yoksa endişeden mi anlayamadım. Babam cevap vermeden adamı koltuğa yatırır, abim ise iç çeker ve bana bakar
"Bizim şuan acilen gitmemiz gerek Keiry, herşeyi söz veriyorum ki daha sonra açıklayacağım. Ama şuan, onunla kalman gerekiyor. Normalde seni hiçbir erkekle yan yana tek bir eve koymam ama ondan zarar gelmeyeceğini umuyoruz... Biz gelene kadar göz kulak ol olur mu?" Abim o kadar hızlı konuşmuştu ki cevap vermeme izin vermeden babamla kapıdan çıkıp gitmişlerdi
Yavaşça dönüp adama baktım, dümdüz karşısına bakıyordu, hiçbir duygu barındırmadan. Açıkçası... Tuhaf hissediyordum, hayatımda ilk defa bir erkekle yalnız kalışım değildi tabiiki de ama... Kimdi ki? Merak ediyordum.
Yanına yaklaştım, ama çok yaklaşmadım. Biraz etrafıma bakındıktan sonra yutkunarak ona baktım "adın... Ne?" Sabırla beklemeye başlarken hiçbir yanıt alamadım. Dümdüz karşısına bakmaya devam ediyordu. Ne yapacağım hakkında en ufak bir bilgi yoktu... Yardım için abimin ve babamın karakolundaki abilerden isteyebilirdim ama emin değildim, ne de olsa onların haberi olsa bu adamı ilk karakola götürürlerdi
En sonunda yanına oturdum ve onu izlemeye başladım, açıkçası... çok yakışıklıydı. Yaklaşık 15 dakika falan geçtikten sonra fark ettiğim şeyle kanım dondu, bu herif neden hiç göz kırpmıyordu? Kendi kendine rekor falan kırmaya mı çalışıyordu?
"Hey, neden hiç göz kırpmıyorsun?" Tahmin edin ne oldu? Yine cevap yok, hâlâ dümdüz karşısına bomboş bakıyordu. Hayır, yani asosyal olabilirdi ama bu kadarı da fazla. Hem, garipti de.
"Benimle konuşacak mısın artık?" Ayağa kalkıp önüne geçtiğimde göz göze geldik, bir an öleceğim sandım. Bakışlar öldürebilseydi ben şuan şuracıkta ölmüştüm.
"Ah... Her neyse... Aç mısın?" Sadece bana bakıyordu, cevap yine yoktu ve ben artık sinirlenmeye başlıyordum "konulabiliyor musun?" İçimdeki aptal tarafı asla dışıma yansıtmıyordum ama bu artık çokta kolay değildi.
Sadece bakarken pes ettim ve arkamı dönüp odama ilerlemeye başladım, o sırada arkamda hareketlilik hissederken arkamı dönemeden bileğimi yakaladı ve kendisini bana çevirdi, yine bomboş bakıyordu ama içinde ufak bir duygu vardı... Korku?
"Gitme..." Sesi kalındı, ama kadifemsiydi de, resmen aşık olmuştum sesine. O an ki şokla ne bişey konuşabildim ne de hareket edebildim, yerime kenetlenmiştim. Oda aynı şekildeydi, ikimizde birbirimize bakıyorduk.
Kendime geldim ve bileğimi elinden kurtardım "madem konuşabiliyorsun neden duymuyormuş gibi yapıyordun?.." bunu söylerken etrafa bakıyordum, az önceki ufacık temas beni heyecanlandırdığı için utanmıştım. Çenemdeki hissiyatla kafam yukarı kaldırıldı, kalbim durmuştu. Yüzü yüzüme çok yakındı, heyecandan dolayı nefeslerim kesik kesik çıkıyordu.
Nefesi dudaklarıma değerken mantıklı düşünemiyordum, her an bayılacak gibiydim. "Ben tam cevap verecekken böyle gözlerini kaçırıyorsun, göz göze gelemediğim için cevap vermiyorum." Ne diyordu? O bu kadar yakınken anlamıyordum.
"T-tamam" ağzımdan sadece bu kelime çıkmıştı, dahasına gerek yoktu zaten. Anında duygusuz ifadesiyle geri çekilip eski yerine oturdu, ben hâlâ yerimde dururken kendime gelmemle kafamı sallayıp ellerimi kalbimin üzerine koyup sakinleşmeye çalıştım. Ben, ilk defa böyle hissetmiştim, nasıl bir histi bu? Biri... Beni bilgilendirsin...
