Nezuko dan ...
Sanemi san çok havalı ona karşı hayranlık mı besliyorum yoksa aşk mı bilmiyorum tek bildiğim ona değer verdiğim..
Kalbimin en derinlerinden gelen duygularla ona kurabiyeler hazırladım umarım beğenir çok heyecanlıyım.
Sanemi san umarım bana aşık olursun.
O iştahlı iştahlı hediye paketinde verdiğim kurabiyelerimi yediği sırada onu izledim.
Yüzünde ki yaraları.. izleri ve yaşanmışlıkları kim bilir neler çekti neler yaşadı? Bundan sonra benimle de hayatını paylaşmasını istiyorum ben. .
"Sanemi san benimle çık!!"
"Ne dedin??!!" dedi ve gülmeye başladı.
Allah kahretsin ağzımdan kaçtı rezil oldum.
"Sen benim küçük kardeşim gibisin üstelik senin öğretmeninim sence bu ilişki yürür mü?!!"
"Özür dilerim.." dedim.
"Fazla takılma zamanla unutursun bir sorun olursa bana ulaş kurabiye için sağol ufaklık.." diyerek saçımı okşadı gitti.
"Ufaklık!!? Doğru yaa senin için ben bir ufaklığım ne sanmıştım ki zaten .. ."
Beni duymadı.Ağlamaya başladım.
O sırada biri kafamı göğsüne yasladı.
Birkaç dakika sonra..
"Özür dilerim.Seninde zamanını aldım."
"Bugün için fazla özür dilemedin mi sence? "
"Zenitsü san??!" Şaşkındım dakikalarca göğsünde ağladığım zenitsu müydü?
"Özür dileme bir kez olsun beni gör.. ."
"Sen ne demeye çalışıyorsun?!"
Utanmıştım sınıfa gittim.Elimi tuttu ve kalbinin üzerine koydu: "Duyuyor musun? "
Kalbi çok hızlı atıyordu.
Zenitsü: "Senin için çarpıyor.Ben sanemi san olmayabilirim ama sana çok değer veriyorum sana aşığım nezuko chan çık benimle!!"
Beni tahta ile kendi arasına sıkıştırmıştı.
Abim geldi.Zenitsü san çekilir mısın?
"Önce cevap vermeni istiyorum.Ölümüne seni koruyan ve inosuke seni öldürmek istediğinde onun karşısında duran bendim; sanemi değil.Lütfen cevap ver."
Nezuko : "Kabul çıkalım."