Ayla kılıcını yavaşça çekti.
Kael'in gözleri kılıca kaydı.
Fakat geri çekilmedi.
“Bana saldırmayacaksın.”
Ayla kaşlarını çattı.
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü gerçekten kim olduğunu öğrenmek istiyorum.”
“Ne bildiğini söyle.”
Kael bir süre sustu.
Sonra cebinden küçük bir metal parça çıkardı.
Ayla onu görür görmez dondu.
Bu, Demir Kule'nin armasının bir parçasıydı.
Ayla'nın babasının kullandığı savaş zırhından kopmuş olabilecek kadar eskiydi.
“Bunu nereden buldun?”
“Bulmadım.”
Kael'in sesi bu kez daha ciddiydi.
“Bana verildi.”
“Kim tarafından?”
Kael cevap vermeden önce kapıya baktı.
“Baban tarafından.”
Ayla'nın yüzündeki bütün ifade kayboldu.
“Yalan söylüyorsun.”
“Keşke öyle olsaydı.”
Kael metal parçayı masanın üzerine bıraktı.
“Yıllar önce, Demir Kule saldırısından birkaç gün önce baban bizim aileye geldi.”
Ayla bir adım attı.
“Benim babam sizin ailenize neden gelsin?”
“Bilmiyorum.”
“Biliyorsun.”
“Hayır.”
Kael başını iki yana salladı.
“Bildiğim tek şey, o gece gerçekleşen saldırının anlatıldığı gibi olmadığı.”
Ayla'nın gözleri dosyaya kaydı.
“Varen ailesi oradaydı.”
Kael'in yüzü sertleşti.
“Evet.”
“Öyleyse siz de katilsiniz.”
“Belki.”
Bu cevap Ayla'yı şaşırttı.
Kael devam etti.
“Ama ailemde herkes aynı şeyi istemiyordu.”
“Kim istemiyordu?”
“Babam.”
Ayla sessiz kaldı.
Kael dosyayı kapattı.
“Baban o gece ölmedi.”
Ayla'nın gözleri büyüdü.
“Ne dedin?”
“Babanın cesedi hiçbir zaman bulunmadı.”
“Bana yıllarca öldüğü söylendi.”
“Çünkü herkes öldüğünü sanıyordu.”
Ayla başını iki yana salladı.
“Hayır…”
Kael cebinden katlanmış bir harita çıkardı.
Haritayı açtı.
Krallığın kuzeyindeki dağları gösterdi.
“Blackthorn Kalesi.”
Ayla haritaya baktı.
“Orada ne var?”
Kael'in cevabı fısıltı gibiydi.
“Baban.”
Ayla birkaç saniye konuşamadı.
Yıllardır içinde taşıdığı öfke bir anda başka bir şeye dönüşmüştü.
Umut mu?
Korku mu?
Bilmiyordu.
Kael haritayı ona uzattı.
“Oraya gitmeden önce sana bir şey söylemeliyim.”
Ayla haritayı aldı.
“Ne?”
“Babanı orada bulursan…”
Kael durdu.
“Her şeyin değişeceğini düşünme.”
Ayla kaşlarını çattı.
“Neden?”
“Çünkü seni bu akademiye getiren şey yalnızca intikam değil.”
Ayla sustu.
Kael ona doğru eğildi.
“Biri senin buraya gelmeni istedi.”
Kapının dışından bir ses duyuldu.
İkisi birden döndü.
Ayak sesleri.
Birileri kuleye doğru geliyordu.
Kael hemen mumları söndürdü.
Karanlık çöktü.
Kapı açıldı.
İki akademi görevlisi içeri girdi.
“Burada biri olmalı.”
Ayla nefesini tuttu.
Kael kulağına fısıldadı.
“Şimdi bana güvenmek zorundasın.”
Ayla cevap vermedi.
Çünkü ilk kez Kael'in de korktuğunu fark etmişti.
Ve bu, Ayla'nın kafasındaki bütün dengeleri değiştirdi.
