Yıllar geçti.
Ayla artık ormandaki küçük kulübede yaşayan sessiz bir kız değildi.
Elindeki kılıç, bir savaşçının kılıcıydı.
Karşısındaki yaşlı savaşçı saldırdığında Ayla yana çekildi ve tek hamlede kılıcı yere düşürdü.
“Öfken hâlâ fazla.”
Ayla kılıcını kaldırdı.
“Öfkem olmasaydı hayatta kalamazdım.”
Yaşlı adam sustu.
Ayla'nın cebinden eski bir mühür çıktı.
Demir Kule'nin mührü.
“Onları bulacağım.”
“Ya seni de öldürürlerse?”
Ayla'nın yüzünde hiçbir ifade yoktu.
“Bu kez hazırlıklıyım.”
Ertesi sabah ormandan ayrıldı.
Hedefi belliydi:
Kraliyet Akademisi.
