İçimde hiç dolmayan bir boşluk, hiç dinmeyen bir yorgunluk var. Kafamdaki sesler susmuyor. Uyumak istiyorum, uyuyamıyorum. Uyanmak istiyorum, uyanamıyorum.
Etrafımda çok insan var ama hiçbirinin gerçek olduğunu düşünmüyorum. Zihnimin içi o kadar karışık ki ne hissettiğimi veya ne düşündüğümü bilmiyorum. Eskiden bana iyi gelen her şey, artık hiçbir şey hissettirmiyor. İnsanların içinde her ne kadar gülüyor olsam da, üzerimde anlamlandıramadığım bir mutsuzluk, memnuniyetsizlik, öfke, hüzün, bitkinlik var.
Ne için yaşadığımı bilmiyorum. Yaşamalı mıyım? Bilmiyorum. Bazen evdeki ilaç kutularına takılıp kalıyor gözlerim. İstemsizce. Düşünüyorum, tüm bunların bir sonu olmalı. Fakat beni sevenleri, sevdiklerimi öylece arkamda bırakamam.
Kurtulmayı deniyorum.
Peki, neyden kurtulmayı deniyorum? Bilmiyorum.
Sorunum ne? Bilmiyorum. Şu sıralar hiçbir şeyi bilmiyorum.
Arkadaşlarım var, ailem var ama ben onlardan o kadar uzaklaştım ki çoğu zaman varlıklarını dâhi hatırlamıyorum. Bazen yaşadığım yer, beraber olduğum insanlar, hatta kendi bedenim... Hiçbiri ait hissettirmiyor.
İğrenç birisiyim. Her şeyi mahvediyorum. Hiçbir şey yapmak istemiyorum.
Tanrım, her şey çok zor!
Sabah yataktan kalkmak, yemek yemek, su içmek ve her insanın gün içerisinde yaptığı, yapması gerektiği şeyleri yapmak bile beni çok zorluyor.
Hayaller görüyorum. Hangisi gerçek, hangisi hayal? Artık ayırt edemiyorum.
Hâlâ geçmişimdeyim. Geçmişteki insanlar, uğradığım ihanetler, yaşadıklarım aklımdan çıkmıyor.
The Vampire Diaries adında bir dizi izlemiştim Netflix'te. Adından da anlaşıldığı üzere vampir temalı bir diziydi. Vampirler insanları telkin edip yaşadıklarını unutturabiliyordu. Tek ihtiyacım olan şey birisinin bana yaşadıklarımı unutturması.
Ben kendimi kaybediyorum, insanlar rutin hayatına devam ediyor. Aklımı yitiriyorum ama dünya her şeyden habersiz. İnsanlara bakıp, "Ne bakıyorsunuz? Yardım etsenize bana!" diyesim geliyor çoğu zaman. Ama kalpten geçeni kolay kolay dile getiremez insan. Kalple dilin yolu pek kesişmez.
Bu şeyin ne olduğunu bilmiyorum. Tek bildiğim şey her geçen gün daha da başa çıkılmaz hâle geldiği.
Günden güne ölüyor gibiyim.
Ben de yaşamak istiyorum, diğerleri gibi.
"Lana!"
"Geliyorum anne! Ayrıca seni duyabiliyorum, bağırmana gerek yok."
