Kızın odası bizim eski evimizden daha büyüktü rengli kiyafetler, rengli broşlar hepzi sanki özenle seçilmiş gibiydi etrafı heyecanla izliyordum kız bunu görüp bana seslendi:
-istersen babamla konuşup sanada oda hazırlanmasını sağlaya bilirim. İstermisin?
Ama ben ona susarak dikkatle bakıyordum ve hiç bir şey söylemedim aniden odanın kapısından birisi küçük kızı çağırmaya başladı işte o zaman kızın isminim Mari olduğunu anladım. Biz Mariyle çok güzel vakit geçiriyorduk. Ve ben ne kadar ona cevap vermesemde sanki ne demek istediğimi anlıyordu. Onun sarı dalgalı sacları deniz gibi gözleri vardı. O çok güzel bir kızdı. Fakat bense açlıktan zayıflamış yılda belki 2 kere et yiye bilmiş biriydim. Fakat o bana asla yukarıdan aşağı bakmıyordu.
Etrafa bakınca aniden masasının üzerinde olan meyve tabağını gördüm. Çok acıkmıştım. Mari meyve tabağına baktığımı gördü ve bana;
" o meyveler seni doyurmaz hadi gel mutfağa gidelim. Orda yemek bula biliriz"
Bende hafifce kafamı salladım. Mari elimden tutdu ve alt kata indik
" Etrafta kimse yok hadi gel"
İkimizde mutfağa girdik burası ter temiz ve güzel kokuyordu. Mari bana yemek aramaya başladı. Dolapta tabakta bir az yemek vardı. Onu aldı ve yere koydu
" hadi otur yiye bilirsin" dedi.
Ben çömelerek oturdum. Marinin yüzünde hafif bir gülümseme vardı. Çok açtım bir lokma alıp ağzıma koydum. O kadar açtımkı lokmanın boğazından nasıl düştüğünü hissediyordum. Mari heyecanla etrafa bakıyordu sanki birisinden korkuyordu. Bana;
" çabuk ol gelirse biteriz lütfen" dedi
Bende elimdekileri bırakıp teşşekkür için kafamı salladım. Onunla konuşamıyordum. Bu utanç değildi sanki onu dinlemek bana huzur veriyordu. Çoçuk olmamıza rağmen ikimizde bir birimizi çok sevmişdik.