Ben Katherine Pierce. Bundan bir yıl önce bir ailem vardı. Huzur içinde yaşadığım bir hayatım...
İlk başlarda görevliler bu virüsü bu kadar önemsememişti. Çabucak geçip gider sanmışlardı.
Fakat bu virüs sanıdıklarından çok daha güçlüydü.
Zamanla insanlar virüsün verdiği belirtilerle hastalanma başladı. Hastalık ilerledikçe daha çok acı çektiriyordu.
İlk aşama öksürütü. Bu öksürük ilerleyip kanlı öksürüğü dönüşüyodu.
İkinci aşama ise burun kanaması.
Üçüncü aşma gözler gri renge dönüyor ardından kanamaya başlıyordu.
Dördü aşma kişi yataktan kalkamayacak hale geliyordu. Zayıflıyordu.
Beşinci aşamada artık durumun bir çaresi yoktu. Zaten ölü gibilerdi yemek yiyemiyor, yataktan kalkamıyor ve her bir şey söylemek istediğinde azından kan damlıyordu. Acı çekiyorlardı.
Bu virüs hava, temas ve hasta olan kişinin eşyalarını kullanmakla bulaşıyordu.
Sadece çaresizdik. Yapabileceğimiz hiç bir şey yoktu.
