Selam, ben Özge. Hayatını ikizi Öznur'un gölgesinde geçiren Özge... Sanırım önce size kendimi tanıtsam iyi olacak. Derslerim fena değil. 12 yaşındayım. Okulda da pek arkadaşım yok. Öznur adında aşırı popüler bir ikizim var. Her yerde gözde olan biri. Ailem, sürekli onu seviyor ve övüyor. Onun sadece iyi yanları söz konusuyken (gerçekten berbat yaptığı milyonlarca şey vardı ama benim düşüncelerim kimin umrunda ki?) benim sadece kötü yaptığım şeyler söz konusu ediliyordu. Bu beni gerçekten üzüyordu. Ama bana karşı yapılan bu ayrımcılık, benim sabrımı tüketiyordu. Herkesin sabrının bir sınırı vardır, taşabilir. Benimki de öyle oldu. bir gün, deneme sınavının sonuçları açıklandığında Öznur'un 6, benim ise 7 yanlış yaptığım ortaya çıktı. Herkes Öznur'u tebrik ediyordu, ve yanlış yaptığı soruların gerçekten çok ZOR olduğunu ve yanlış yapmanın çok normal olduğunu söylüyor, beni ise yanlış yaptığım sorular çok KOLAY adı altında azarlıyordu. Oysa yanlış yaptığımız soruları sadece biri farklıydı. Tahmin edersiniz ki Öznur bunu herkese yaydı(yorumlarla beraber). Sonra da gelip bana " Ay, matematikteki o soruyu yanlış mı yaptın? Evde müzik açıp bağıra çağıra şarkı söyleyip dans edeceğine biraz matematik çalışsaydın." dedi. Bu, bardağı taşıran son damla olmuştu. Yumruklarımı sıktım. Kendimi kontrol etmekte zorlanıyordum. Sonra bir anda üstüne atladım. Saçını çektim. Öznur ise evde yaptığı gibi tekmeler atmadı, yumruklar savurmadı, saçıma yapışmadı. Herkes bizi izliyordu. 'Artık bana deli gözüyle bakarlar'. Eh, daha sonra kendimi disiplinde bulmama şaşmamalı. Ama sadece ben. Tahmin edersiniz ki evde bu kadar gözde, popüler olan bir kız okulda sessiz, sakin, ezilen biri olamazdı, o bütün öğretmenlerin gözdesiydi. Benim için en acı haberse annemin bu olaydan haberdar olmasıydı. Bana bir ay ne amaçla olursa olsun bilgisayar kullanmam yasaklandı. Öznur aylardır bunu bekliyordu. Benim için her zaman böyleydi, artık alışmıştım. O gece hiç uyuyamadım. Gece boyu kendimi sorgulayıp durdum. Bundan dolayı sabah gözlerim şiş şişti. Bu yüzden annem yanağıma şaplak attı. Neymiş efendim çok iyi imkanlarımız varmış. Sıcacık yuvalarımız, kendimize ait bir odamız, yumuşacık yorganlarımız vs. Öznur kıs kıs gülme seslerini duyabiliyordum. Çıldıracaktım. Eğer Öznur'a böyle bir nutuk çekilirken benim gülmem asla kabul edilemez bir hata olurdu. Çok ağır cezalar alırdım. Ama Öznur hanımın böyle dertleri yok tabii.
- DEVAM EDECEK-
