"Ladybug? Çok..." diye başladı Chat. Doğru kelimeyi bulamıyordu.
"Ah biliyorum zavallıca-"
"Hayır, hayır tam aksine çok garip..." dedi Chat, Bug'ın sözünü keserek. "...ve tatlı." diye eklemeyi unutmadı. Yüzünde beliren gülümseme ve aklında beliren tatlı kelimesini analiz etmeyi denedi. Tam olarak doğru kelime olmasa bile yakın bir şeydi. Sonra Ladybug kelimesini düşündü. Tamamen kavradıktan sonra devam etti. "Yani, havalı demek istiyorum. Uğur böcekleri havalıdır ve..." söyleyeceği en küçük şey sanki Angel'ı ondan uzaklaştıracaktı. Tartarak konuşmaya çalışıyordu ancak elinde değildi. "ve şey, zekidirler. Asildirler. Kimseye ihtiyaç duymazlar, kendilerini koruyabilirler. Renkli böcekler genelde zehirli olur. Uğur böcekleri değildir ancak renkleri sayesinde zehirli göründüklerinden birçok canlıdan korunabilirler..." Hızlı bitirmişti bunca cümleyi, duraksadı. Çok konuşmuştu.
Olamaz. Fazla abarttım, tek ve yeni arkadaşımı şimdiden kaybedeceğim...
"Şey, yani ben..." Hatasını düzeltmeliydi. Tek arkadaşını kaybetmemeliydi.
Ladybug kıkırdadı. "Bu kadar çok bilgi bilmen çok hoş. Benim bitkiler ve insanlar dışında pek bir şey bildiğim yok." dedi Bug, gülümsedi. Daha sonra devam etti. "Düşüncelerin için... Teşekkür ederim."
Chat de gülümsedi hatta gülümsemeden, normal bir gülümsemeden farklıydı bu. Komik bir biçimde daha samimi... Bir arkadaşlıktan daha samimi bir gülümsemeydi.
"Ben... Ben şey, rica ederim." dedi hafif kekelemenin ardından.
"Pekala tatlı çocuk, teşekkür ve rica sürecimiz sona ermiştir." dedi Bug seslice. Chat anlam verememişti, ne diyordu?
"Demek istediğim..." Chat'e daha çok yaklaştı aralarında 1 veya yarım santim kalana kadar yaklaştı ve en son durdu. "Daha önemli sorunlarımız var ve seninle paylaşmam gerek." dedi fısıldayarak.